The Jester Movie: The Movie (2012)

The Jester Movie: The Movie

Whatever Happened to the Man of Zero Jest?

Μανώλης: Το όνομά μου είναι Μανώλης Κρητικός. Δεν είμαι πλέον ο Jester. Θεραπεύτηκα από τις εμμονές μου. Δεν νιώθω πλέον την ανάγκη να λέω αστεία. Βλέπω την ζωή σαν κάτι πολύ σοβαρό. Είμαι ξανά ο καλός μαθητής, ο ήσυχος άνθρωπος, ο ντροπαλός διανοούμενος.

Τότε γιατί τον νιώθω ακόμη μέσα μου;

Jester: Αυτό είπε κι εκείνη. Χαχαχαχα

Μανώλης: Πρέπει να τον σκοτώσω. Για να το καταφέρω, πρέπει πρώτα να ξαναβρώ εκείνη.

Jester: Εκείνη που είπε ότι τον ένιωθε ακόμη μέσα της;

Μανώλης: Σε αυτό μπορεί να μην έχει κι άδικο ο τρελός.

Jester: Μπορούμε να σταματήσουμε να μιλάμε παράλληλα, όπως οι χάρτινοι ήρωες κάποιων άθλιων κόμικς του Jeph Loeb ;

Μανώλης: Ο Jeph Loeb είναι ένας εξαίρετος συγγραφέας.

Jester: Νομίζω πως θα ξεράσω μέσα στο μυαλό σου. Ο Jeph Loeb εξαίρετος συγγραφέας; Τι απέγινε η άψογη αισθητική μας; δηλαδή, η αισθητική μου; Καθετί mainstream είναι άθελά του αντικείμενο γέλωτα, θυμάσαι;

Μανώλης: Να υποθέσω ότι δεν υπάρχουν και πολλά πράγματα στο μυαλό μας, εε στο μυαλό σου, τα οποία δεν μπορείς να μετατρέψεις σε αντικείμενο γέλωτα.

Jester: Είναι ιδέα μου ή μόλις μου αντιμίλησες περιπαιχτικά; Με κάνεις περήφανο. Και πάνω που έλεγες ότι δεν νιώθεις την ανάγκη να αστειευθείς. Βέβαια, η ατάκα σου μου θύμισε λιγάκι τον Μάικλ Κέην από το τρίτο Batman film του Κρις Νόλαν. Ξέρεις τώρα, όχι και η ποιοτικότερη ταινία που θα μπορούσες να βρεις. Και αυτό σε πονάει. Ω ναι, διάβασα κι εγώ το μίζερο άρθρο σου με τίτλο ‘Ο Σκωπτικός Παλιάτσος Στέκεται Όρθιος’. Εκεί όπου εύχεσαι να ήσουν περισσότερο πληβείος για να εκτιμήσεις το χλιαρότατο αυτό φιλμάκι.

Μανώλης: Αυτό που δεν ξέρεις είναι ότι κατάφερα να εκτιμήσω το φιλμάκι, όπως χυδαία χαρακτηρίζεις το τρίτο Batman film του Κρις Νόλαν και μάλιστα χωρίς την πανούργα βοήθειά σου. Μου πήρε περισσότερο χρόνο απ’ ότι περίμενα, βέβαια. Σκεπτόσουν πάντοτε έξω-από-το-κουτί, βλέπεις.

Jester: Μετάφραση: έχεις μία ενδιαφέρουσα θεωρία για το πώς πράγματι ΘΑ εκτιμήσεις πραγματικά, άδολα και ειλικρινά το τρίτο Batman film του Κρις Νόλαν, αλλά δεν είχες χρόνο να τεστάρεις στην πράξη αυτή την θεωρία και μπλοφάρεις δίνοντας υποσχέσεις που ίσως δεν τηρήσεις. Κλασικός Μανωλάκης Κρητικός. Αδύναμος, ντροπαλός, ψεύτης. Μόνο μαζί μου είσαι δυνατός. Κάνω το ψέμα σου την υψηλότερη αλήθεια. Δε νιώθεις ντροπή ή ενοχές για τις ιστορίες που υφαίνεις, τις δολοπλοκίες σου, την θεατρικότητά σου εν ώρα του θαυμαστού μας έργου. Του υπέρτατου κωμικού τερατουργήματος
που ονομάζεται ‘Jester’.

Μανώλης: Με τρομάζεις. Αλήθεια τόσο μεγάλη ιδέα έχεις για τον εαυτό μας; Τι απέγινε η φιλανθρωπία σου, η ταπεινότητα που επέδειξες εμπρός στο κοινωνικό status quo με το να πάρεις την απόφαση εκείνη να σταθείς απέναντι στον Therapist και τα τσιράκια του; Να σώσεις εκείνη την πόρνη; Να γίνεις ένας ήρωας… Ω, φτωχέ γελωτοποιέ, ήσουν ένας τυπάς με άπειρο χιούμορ. Και που το έστρεφες πρωτίστως στον εαυτό σου. Στον εαυτό μας.

Jester:  Μην κλέβεις από τον Σαίξπηρ, bro. Τουλάχιστον, όχι τον Άγγλο. Για μισό λεπτό. Σίγουρα, δεν προσπαθείς να με παραπλανήσεις με τις ολοένα και πιο ψαγμένες αναφορές σου σε έργα τέχνης; Δηλαδή, όχι ότι θα θεωρούσα το τρίτο Batman film του Κρις Νόλαν ‘έργο τέχνης’. Ίσως μόνο το opening scene του με τις ομοφυλοφιλικές του προεκτάσεις. Τέλος πάντων… κάτι θες εσύ, αλεπού, από εμένα. Δεν ξέρω ακόμη τι είναι αυτό. Αλλά δε θα στο δώσω, ό,τι κι αν είναι. Θα σε σκοτώσω πρώτος εγώ.

Μανώλης: Αυτό είναι το πρόβλημά μας, Jester. Μου το έχεις ήδη δώσει. Απλώς χρονοτριβούσα. Dance off, bro. You and me.

Jester: Είναι λυπηρό να σε θωρώ να κυλιέσαι στο βούρκο του mainstream. Και περνιέσαι και για διανοούμενος.

Μανώλης: Οι πιο τίμιοι άνθρωποι είναι αυτοί που θαυμάζουν ευκολότερα τα πιο ρηχά πράγματα, γιατί δεν διαθέτουν τα εφόδια του κυνισμού.

Jester: Και ποια είναι τα ‘εφόδια του κυνισμού’ , κε Αισιόδοξε;

Μανώλης: Δεν είμαι αισιόδοξος. Είμαι πραγματικά θεραπευμένος από όποιες εμμονές, συμπεριλαμβανομένης και της αισιοδοξίας. Είμαι το απόλυτο κέντρο και το παραδέχομαι χωρίς ίχνος ξιπασιάς. Είμαι ο μέσος όρος. Είμαι το απολιτίκ σκουπίδι αυτού του χαοτικού ορθολογισμού που λέγεται ζωή, κοινωνία, σύμπαν, θεός, σχολείο, τέχνη, επιστήμη, σπορ, μόδα, παιδική χαρά. Είμαι ο διαιτητής κάθε στοιχήματος, ο οπαδός του αντιδραστικού ωχαδερφισμού, ο ανυπόμονα αναβλητικός, ο παράδοξος… Jester.

Και θα ξαναβρώ την αγάπη μου. Την σωτηρία μου.  Την Wilhelmina μου. Σε αυτήν ή τις άλλες μας ζωές.

 https://www.youtube.com/watch?v=pPskRxFJ8-M
 

 
 

O Σκωπτικός Παλιάτσος Στέκεται Όρθιος

O Jester ήταν το ψέμα μου. Όλα ξεκίνησαν... Βασικά ποτέ/πάντοτε. Όσο προσπαθούμε να βρούμε την αρχή του κακού, τόσο διαπιστώνουμε την "κυκλικότητα του χρόνου" (Rust Cohle et al.). Θυμάμαι ότι έψαχνα συνώνυμα του "trickster" στο google, άνοιξη του '09, εντυπωσιασμένος από τον τελευταίο στίχο στο 'Death Note' μουσικό θέμα. Ο Jester ήταν η διαφυγή μου.  Το wikipedia αναφέρει την ιστορική δράση των γελωτοποιών μα εγώ εθελοτυφλώ, δίνοντας νόημα στην μυθολογική τους φύση: Ένας τρελός να λέει την Αλήθεια, έχοντας το ακαταλόγιστο, απλησίαστος από τον Νόμο, τον Βασιλιά και την καθαριότητα. "-Μα τι περίμενα; πως θα υιοθετούσα ύαινα;" (Solmeister et al.).

"Κοτάρα μέγιστη" (Anomalos et al) ήμουν, αναζητώντας τον μπαλαντέρ ως δια μαγείας, την παρθενογέννεση της διπλωματίας, την ατσαλάκωτη αποφυγή πάσης φύσεως πρόκλησης, διαμάχης, πόνου, φόβου. Ο Jester ήταν οι διακοπές μου. Ήταν το δονούμενο (χε) αποτέλεσμα μιας υπόγειας ανισορροπίας, μιας prequel αποκοτιάς που με είχε μετατρέψει από άριστο μαθητή σε "θεαθήναι nerd" κι από κει σε "άγριο νιάτο" που ξεχειλίζει το ποτήρι της καλοπέρασης, την οποία είχε αυτο(je)στερηθεί αυτάρεσκα πριν χρόνια. Πότε συνειδητοποιείς ότι έχεις χάσει τον εαυτό σου; Ότι εξέπεσες της Θείας Χάριτος (αλλά και της θείας Χάριετ, όπως θα εξηγήσω ωσονούπω), προτιμώντας να καλύψεις τα αναπόφευκτα, μοιραία κενά στον, έως τώρα, τέλειο αυτοσχεδιασμό που λέγεται "ο παλιός καλός σου εαυτός";

Ή μήπως με παραπλανώ και πάλι με την επιλογή των λέξεών μου; Μήπως ο εαυτός δεν χάνεται ούτε βρίσκεται; Εξάλλου, οι συνταγές, τα πλάνα, οι νοσταλγίες, οι συντομεύσεις, οι παρακάμψεις, τα σύμπαντα ολάκερα δεν είναι αποδεδειγμένες απάτες; Τουλάχιστον η ντετερμινιστική τους προσέγγιση; Η προσπάθεια καθολικής συμφωνίας ή διαφωνίας τους με ... τίποτε άλλο; Συγγνώμη, αυτό ήταν πραγματικά αυτάρεσκο.

Το 2011 συνέγραφα (χαχαχα) το τρίτο μέρος της "crete-reboot" τριλογίας του Jester, στο οποίο ο Jester συγκαλεί σε βοήθεια τον Sol και τον PaK για να αντιμετωπίσουν την ανίερη, δικτατορική συμμαχία των Therapist και Κινεζούλας. Εκείνο το πρόχειρο draft έμοιαζε λίγο ή πολύ, προφητικά, με την δομή και το θέμα της, τότε μελλοντικής, ταινίας 'The Dark Knight Rises'. Όμως και η αυθεντική σειρά, ο λανθασμένα σταμπαρισμένος ως 'μεσαιωνικός' Jester, περιείχε ξεκαρδιστικές προφητείες που βγήκαν σωρειδόν αληθινές, έτσι για να νιώσω λίγο (κατά 'τύχη' - γελωτοποιός γαρ) Νοστράδαμος. Μεταξύ άλλων, φιλελεύθεροι κλόουν συνεργάζονται με παρεξηγημένους (well, technically at least - σόρυ, κι εγώ ξερνάω), μαυροφορεμένους πίθηκες με στόχο την κοινωνική αναστάτωση. (Θυμηθείτε πως 'it always goes both ways', χαχαχαχα)

Η Αλήθεια λοιπόν είναι πως, όπως στην αρχή του 'TDK Rises' ο Bruce Wayne έχει για πατερίτσα τον Batman, και όχι απλά ένα κομψό μπαστούνι (oh fuck, inside joke που βγάζει νόημα μόνο σε άλλη γλώσσα: BRAVO NOLAN), έτσι και εγώ έχω για πατερίτσα τον Jester. Αρνούμαι να προχωρήσω την ζωή μου, αντίθετα φυλάσσω σκλαβωμένος ένα ψέμα, ΤΟ ψέμα. Εκεί όπου η κωμωδία είναι αυτοσκοπός, ο γελωτοποιός δεν είναι κορόιδο κανενός. Όταν όμως βρίσκεις τον εαυτό σου σε μόνιμη παύση, σε αυτο-λογοκρισία, σε επιφανειακή, τυπική εφαρμογή του κανόνα, είναι γιατί αποφεύγεις τις συνέπειες. Αποφεύγεις την ίδια σου την δύναμη και αδυναμία. Αρνείσαι να έχεις αντίκτυπο στον έξω κόσμο, καθοδηγούμενος από την βλάσφημη πεποίθηση πως είσαι κάτι διαφορετικό από αυτό που θα ήθελες να είσαι. (Is this going to turn into a 'coming out'? Fuck, no. I'm all grown up.) Προσπάθησα να πατρονάρω τον κόσμο. Κι όποιος προσπαθεί οτιδήποτε, αποτυγχάνει. Τι εννοώ με το 'πατρονάρω'; Προσπάθησα να γίνω κάτι παραπάνω από τον εαυτό μου. Ξέχασα την ποταπή, απλή, άσχημη αλήθεια της ζωής: ότι είμαστε όλοι ίσοι. Ότι έχουμε ανάγκη ο ένας τον άλλον. Ότι υπηρετούμε και αφεντεύουμε. Κάθε στιγμή. Ταυτόχρονα. Το μυαλό μου ήθελε να ξεπεράσει τους νόμους της φύσης, να βρει παραθυράκι - ή ακόμη χειρότερα, να διαρρήξει με ήδη ανοιχτές πόρτες και υπο φωτολουσίες τα ωμά γεγονότα της καθημερινής ζωής. Ήθελα απλώς να είμαι άφθαρτος, ανεπηρεάστος, αθώος σε όλα. Διότι πίστεψα, ο χαζός, ότι θα καταρρίψω το Θεώρημα του Θαλή. Τη Διατήρηση της Ενέργειας. Τον ΓΑΜΗΜΕΝΟ 2ο Θερμοδυναμικό Νόμο. Θα ανοίγω το ψυγείο μου, που θα με ζεσταίνει, αλλά ταυτόχρονα θα ψύχει το φαγητό μου. Και όλα αυτά χωρίς δυσάρεστες παρενέργειες σε οτιδήποτε. Θα χτίζω έρευνα και ανάπτυξη στην Αμερική στο όνομα της ομορφιάς της επιστήμης και της φύσης. Xωρίς, όμως, να χρειαστώ να υποδουλώσω Ευρώπη, Αφρική και Ασία για να παίρνω πιο φτηνό το ηλεκτρικό ρεύμα ή τα εξαρτήματα που αν παράχθουν στην Αμερική, θα μιλάμε για Κούκους και πρωκτικές λευκάνσεις του χι... εεεε για κούκους και αηδόνια.  Να την χέσω την φύση, την πρόοδο, την ζωή. Όχι, δεν πρέπει να το πω αυτό. "Κωμωδία είναι, ηλίθιε!", φωνάζει η Νίτσα Μαμουζέλου aka Αντωνία aka Franka Rame, τρομαγμένη.

Άλλωστε αυτά είναι δικαιολογίες. Διαφυγές. Ψέματα. Συνταγές. Διακοπές. Και ο Bruce Wayne δεν πήγε στην Φλωρεντία για διακοπές. Όχι, όχι.

Χρωστάω 60(40;) μαθήματα στη σχολή (Τρέμε, Χρήστο Λούλη). Και λιγότερα να χρωστούσα, πάλι θα τα ξανάδινα, γιατί όσα πέρασα ήταν επιφανειακά μελετημένα. Ζορισμένες εκλάμψεις. Παράλληλα Σύμπαντα. Παπαγαλίες ενός 'θεαθήναι nerd' που παλεύει να πιστέψει ότι όντως όλα είναι ίσα, ότι μια συνάρτηση μπορεί να κάνει μόνο "αυτό που υπόσχεται" και όχι "κάτι άλλο πέρα απ΄τις αρμοδιότητές της". Ότι το παράδοξο -το Μηδέν- είναι η Αλήθεια και όλα τα άλλα 'στο χέρι μας'. Μέχρι να τελειώσει το εξάμηνο και να κάνει τις διακοπές του από αυτή την θεατρική παράσταση με τίτλο "Ο Φιλότιμος Αυταπατημένος Μαθητικός (και ουχί Σεξουαλικά Παθητικός) Σπουδαστής" . Ξέχασα το 'νερό και το αλάτι', ξέχασα το 'Βασίλειο του Τίποτα'. Γι'αυτό και τα διέγραψα απ'το blog. Δικά μου έργα, σπίτια μου απ'άκρη σ'άκρη κι εγώ ο ίδιος τα ανατίναξα όταν δεν ξαναγινόμουν Jester για λίγο, καθώς έγραφα ψυχοθεραπευόμενος στο blog ή αλλού. Ήθελα να αφαιρέσω τον εαυτό μου, να παρασυρθώ, να διαπιστώσω το περίφημο 'When in Rome', αλλά και αυτό το σπουδαίο motto σύντομα το διέφθειρα. Με το πατρονάρισμα, είπαμε. Ποιά Ρώμη; Στο Παρίσι βρέθηκα. Έψαχνα την 'κακή παρέα' και με το να την ψάχνω, την δημιουργούσα ο ίδιος. Έκανα casting για τον ρόλο σε ανυποψίαστες ψυχές. Και κατά τα άλλα, δεν ήθελα να επηρεάζω τους άλλους! Χα! Στεκόμουν παρατηρητής και άφηνα τους γύρω μου να καλύψουν το κενό, να γίνουν "οι Άλλοι, οι Άλλοι" (Solmeister et al) ο παλιός καλός ΜΟΥ εαυτός. Να παρούν μια γεύση του τι εστί παλίος καλός Εμμανουήλ Κρητικός, βρε αδερφέ. Άφησα τον Sol και τον PaK να λατρεύουν περισσότερο (I was trying to be modest: λιγότερο ενοχικά) το 'The Dark Knight Rises' απ' ό,σο εγώ, διότι ως άλλος Bruce Wayne, "θέλω να χάσω" (Jester et al.). Τώρα ξέρω ότι με το ζόρι δεν γίνεται τίποτα. Ίσως κάποια μέρα ή νύχτα ξαναδώ αυτή την ταινία που τόσο με είχε συγκινήσει το βράδυ της 22ας Αυγούστου 2012 -αλλά οι επαναλήψεις της συνοδεύονταν από μια στάλα πανίσχυρου, ομοιοπαθητικού (ΑΣΤΕΙΕΥΟΜΑΙ(;)) κυνισμού- και την λατρέψω με την ίδια απελπισία, την ίδια έλλειψη συνταγών, ψέματος, κανόνων. Ίσως χρειαστεί να επαναλάβω τις σωστές συνθήκες του Πειράματος (Σωστή Παρέα). Ίσως ήδη να το έχω πετύχει και μόνος τον τελευταίο καιρό (e yo τι μόνος;). Ίσως πάλι να είναι ευλογία να μην το πετύχω ποτέ. Το μάθημα εδώ (αν υπάρχει) είναι τα λόγια εκείνων των παρεξηγημένων πιθήκων με τα ψαροκόκαλα για όπλα, που αναφώνησαν: "Βλέπεις κάτι; Το θέλεις; Το παίρνεις!" και "You know the thing about chaos, right? It's fair!"    

Σας παραθέτω, επομένως και τιμής ένεκεν, ένα μικρό σκετσάκι μεταξύ των Manos και Mina, χρονοθετημένο λίγο μετά την Γαλλική Επανάσταση σε κάποιο café, μακριά από τον Τρόμο.

-Δεν μου αρέσει αυτό το παιχνίδι.
-Δε σου αρέσει το σκάκι; Αυτό κι αν είναι περίεργο.
-Δε μου αρέσει που μιλάμε θεατρικά.
-Ω, άντε γαμήσου, Jester. Είναι πιο εύκολο να μιλάμε ψεύτικα. 
-Ναι, το κατανοώ. Συμβαίνει έτσι ώστε οι συνειρμοί μας να προωθούν την πλοκή, κάνοντας το έργο κατανοητό σε "όλους".
-Τελείωσες; Τώρα είναι η σειρά μου να πω κάτι. Θέλω να παίξουμε σκάκι. Σε χαλάει;
-Μα, εκεί θέλω να καταλήξω. Οι κινήσεις στο σκάκι πάντοτε με εκνεύριζαν. Η εναλλαγή της σειράς των παικτών, δε, μου φαίνεται τόσο μηχανική, τόσο στημένη. Το αποτέλεσμα τόσο προβλέψιμο.
-Ναί, γιατί πάντα χάνεις. Παραδέξου.
-Χάνω... το ενδιαφέρον μου μετά την πρώτη κίνηση. 
-Είσαι αυτιστικός, Jester;
-Δεν ξέρω τι σημαίνει αυτό, πάντως το σκάκι είναι παιγνίδι για κάποιους με ξεκούραστο εγκέφαλο και περίσσεια φαιάς ουσίας. Eγώ διαθέτω την ελάχιστη διάνοιά μου αποκλειστικά στα αστεία μου. Σε όλα τα άλλα φροντίζεις να μου υπενθυμίζεις πως εγκλωβίζω τον εαυτό μου σαν αιώνιος αρχάριος.
-Όντως. Δεν έχεις καθόλου πλάκα έξω απ'τα φεστιβάλ και τα πάρτυ. 
-Το κάνεις να ακούγεται χυδαίο. Δεν ήμουν καμια τσούλα.
-Εσύ γίνεσαι χυδαίος. Σου λέω απλά ότι ήξερες να διασκεδάζεις το κοινό σου. Ακόμη και το να έχεις θαυμαστές σε ξινίζει; Παρεπιμπτόντως, οι τσούλες στα πάρτυ της αυλής την δουλειά τους έκαναν! 
-Δεν διαφωνώ. Ειδικά όσες ήταν κατάσκοποι...
-Είσαι αθεράπευτος. 
-Δεν φταίω εγώ... δεν φταίω εγώ, δεν πρέπει, ξέρεις, ο συνταξιούχος να ξεχνάει την τέχνη του. Ειδάλλως, μελαγχολεί. Και δεν φταίς ούτε εσύ για αυτό. Μην αρχίσεις το δράμα ότι ποτέ δε μου αρκούσε η αγάπη και η φροντίδα σου, παρά είχα το ανικανοποίητο της περιπέτειας.
-Μα έχεις τόσο ειρωνικό ύφος. Θα ορκιζόμουν ότι ένα καταπιεσμένο κομμάτι του εαυτού σου θέλει να πεθάνω για να είσαι ελεύθερος να ξαναζήσεις περιπέτειες και πολιτικές ίντριγκες.
-Με προσβάλεις. Αφήνοντας στην άκρη το γεγονός ότι έχει συμβεί ΗΔΗ μία φορά αυτό, απεχθάνομαι τα σίκουελ που σκοτώνουν όσα έχτισε ο κεντρικός χαρακτήρας στο πρώτο έργο.Και γνωρίζω ότι το κοινό μου βρίσκει τέτοιες αρπαχτές εξίσου βδελυρές.
-Τι θα γίνει με το σκάκι;
-Αν δεν προσθέσουν πιόνι γελωτοποιού...
-Είσαι τόσο χέστης.


Της χαμογέλασα. 

Εγώ, ως γέρικος Edward, οφείλω να χαμογελάσω γνέφωντας (ή να γνέψω χαμογελώντας; ποιά είναι άραγε η αρχή του καλού;) εις αμφοτέρους ζούζουνους, να πληρώσω με πιστωτική και να φύγω. Όσο για την Κινεζούλα, θα την χαστουκίσω με μεγάλη προσοχή (Θέμης Αδαμαντίδης) και θα ακούσω τούτο εδώ https://www.youtube.com/watch?v=U_PlfI_0FWI σε ένα πολύβουο διαμέρισμα στην Θεσσαλονίκη.
  

Και αφού, οι παλιές νίκες δεν κερδίζουν νέες μάχες, όπως γλυκόπικρα διαπίστωσα, σας χαιρετώ όλους όσους μοιραστήκατε το ταξίδι του Jester μαζί μου. Μέχρι, λοιπόν, να προσθέσουν πιόνι γελωτοποιού στο σκάκι...

Αντίο, Jester, παντοτινέ, παλιέ μου φίλε.

Ήσουνα χέστης... Μα ήσουν δικός μου (PaK et al.)...

https://www.youtube.com/watch?v=kSdFzbu7bhw








0/0
  

The life cycle of a woman

13 to 16 is the worst age for a female. She's too old to be innocent, too young to be a real woman, too naive to be worth it, too selfish to appreciate anything (especially sex) and she looks/smells disgusting. Avoid this menstruating freakshow.

17 to 22 is a definite improvement. The female body has balanced out its craziness, the female brain is taking a long-term break until graduation and you find yourself in a world of feelings, which is good for experimentation. Tight bodies, lack of foul smells and manipulable psyches seal the deal.

23 to 29 is a mixed bag. You either jump on the 'hot independent woman' wagon or live long enough to see yourself become an insecure dipshit. Your body doesn't get any better than this. (What I mean is your 30's will be full of anxiety for the state of your fat ass. Start preparing.)

30 to menopause: Shit gets real. You're still a beautiful snowflake, ,but a not-so-unique one anymore. Your soul is long lost, devoured by your kids. You're a whore for the big capitalist machine and your hectic life contradicts your secret 'lazy princess' mindset. You want to quit everything (but can't), so there'll be hell to pay. You spend your 40's confused and suppressed, but there's still a fight left in your cute, neurotic, passionate, evil heart.

Menopause to death: You are the background noise in the lives that really matter. You are not a woman anymore, you have become a saint. You can torture your kids by a) making their own kids prefer YOU to their parents and b) by leaving everyone a legacy of debt. Haha

Death to rebirth: You are now dead. The best years of your life are ahead of you.

0 to 13: Ah, the finest years. Innocence. Wonder. Adventure (sometimes in the form of child slavery)! Now let's get controversial. Sex, as you all know, is all about beauty and energy. Kids are the best-looking people on Earth at any given time and they are highly energetic. It's an irony of life that not only kids aren't able to have sex with themselves, but that pedophiles are ugly and get tired easily. But I digress. Kids are immature, self-destructive psychopaths just like robots and Tyler Durden. Thus, kids rule.

Jester Εναντίον Therapist

"Φυσικά και καπνίζω, δεν τρέφω αυταπάτες αθανασίας",
ξεστόμισε ο πρώτος φίλος, καθώς ένα σκοινί έσπαζε. Το σκοινί σταμάτησε να συγκρατεί την τεράστια πλάκα τσιμέντου, η οποία ανέπτυξε ορμή και τον καταπλάκωσε πριν σπάσει κι αυτή στο πεζοδρόμιο. Μπορούμε επομένως να πούμε ότι... σπάσαμε πλάκα με το θάνατό του.

Την ίδια στιγμή ο δεύτερος φίλος, μερικά χιλιόμετρα μακριά, μιλούσε στο τηλέφωνο.
"Ναί ρε, το νέο μας τραγούδι τα σπάει. Τι εννοείς αν έχω ξανακάνει σχέση? Ναι, πριν 3 χρόνια με μια ξαδέρφη μου. Lol όχι ρε τρελέ, ήταν τέταρτη ξαδέρφη μου. Τι εννοείς δεν υπάρχουν τέταρτα ξαδέρφια? Ωχ, περίμενε με παίρνει τηλέφωνο μια θεία μου. Όχι μου έστειλε μήνυμα τελικά. Λέει ότι δεν έχω ξαδέρφες. Ναι ρε, απλά είμαστε όλοι πολύ δεμένοι στο χωριό και μπερδεύτηκα. Δε μπορώ να βγούμε σήμερα ρε τρελέ, έχω γυμναστήριο. Οκ ρε, φιλιά, τα λέμ... ΚΡΡΡΡΡΡΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣ
Μια νταλίκα συνέθλιψε το κεφάλι του. Ο τρίτος φίλος άκουσε την νταλίκα να διακόπτει απάνθρωπα την συνομιλία τους.

Ο τρίτος φίλος μπήκε στο τραίνο. Χάιδεψε το tablet του και άρχισε να χαζεύει steam punk προϊοντα με τη βοήθεια του stumble upon. Ξαφνικά, ένα άτομο με κουκούλα στάθηκε εμπρός του και τον πυροβόλησε. Το tablet πιτσιλίστηκε με αίμα.

20 λεπτά αργότερα, η πόλη έχει παραδοθεί στο χάος. Δεκάδες metrosexuals βρίσκονται νεκροί σε trendy πεζόδρομους.
Εκατοντάδες μηχανόβιοι βρίσκονται δεμένοι σε ένα υπόγειο, με τους αγκώνες τους σπασμένους και ένα μήνυμα στο τοίχο "Δε μπορείτε να φορέσετε κράνος τώρα". Ένας dubstepας νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση. Μια κουκουλοφόρος είχε εισβάλει σπίτι του και τον τάισε ωτοασπίδες.

Εγώ μόλις είχα ξυπνήσει. Βλέπω τον πανικό και καταλαβαίνω τι έχει συμβεί. Ο Therapist με προκαλεί. Σύντομα τα δελτία ειδήσεων γεμίζουν με τη φάτσα του.

"Εγώ , ο Therapist αποφάσισα να σκοτώσω όλα τα ποζέρια του κόσμου. Έχω κάμερες παντού και ελέγχω τους πάντες. Οι πιστές μου ακόλουθοι στέκονται σε κάθε στενό και διψούν για αίμα. Ο φιλάνθρωπος Τζέστερ θεωρεί πως όλοι, όσο κακοί και χαζοί να είναι, χρειάζονται καθοδήγηση. Εγώ τους δείχνω λοιπόν το δρόμο για την κόλαση. Τέλος, προκαλώ τους κατοίκους αυτής της χώρας να με ακολουθήσουν, αλλιώς θα εκτελεσθούν άμεσα."

Πάτησα off και έφαγα 10 παγωτά σκεπτόμενος τακτικές αντιμετώπισης. Πληκτρολόγησα 693-deltami στο κινητό μου, αλλά δεν πήρα απάντηση. Άρχισα να ανησυχώ. Τσέκαρα τα mail contacts. Ο Irregular ήταν πολύ ασταθής πλέον, ίσως και να υποστήριζε τον therapist. Φοβόμουν άλλωστε να τα ξαναβρούμε. O Singapore βρισκόταν σε διαστημική αποστολή, έπρεπε να δράσσω μόνος μου. Ο Ανήλεος προστάτευε τον Kony από τους Αμερικάνους, μια ήπειρο μακρία μου.

Αναθάρρησα. Χρειαζόμουν έναν δημοφιλή έφηβο που φλέρταρε με την ποζεριά και την ισορροπούσε απόλυτα. Ικανό να καθρεφτίσει την reverse hipsterικη δικτατορία του therapist. Έσπαγα κανόνα δεκαετιών, όταν το martiny ακούμπησε τα χείλη μου και ω, θεοί, κατάπια αλκοόλ. Πήρα τηλέφωνο τον νεαρό celebrity. Βγήκαμε στο δρόμο οπλισμένοι. Απέναντι μας εμφανίστηκαν τα πρώτα τσιράκια του therapist. Όταν είδαν πως δεν πιάνουν μια στο ξύλο, άρχισαν τον ψυχολογικό πόλεμο. Ένας πανύψηλος μακρυμάλλης αναδύθηκε από το πλήθος και στάθηκε απέναντί μου. "Το ταξικό μίσος δε θα σβήσει ποτέ. Έχουμε δικαιώματα στο όνειρο. Αν δεν είσαι μαζί μας, είσαι εναντίον μας. ΕΙΜΑΣΤΕ ΡΕΑΛΙΣΤΕΣ. ΖΗΤΑΜΕ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ" . Μάζεψα τις δυνάμεις μου και απάντησα:
"Δεν μπορώ να σας αφήσω να σκοτώσετε όλους τους κατώτερους ανθρώπους γιατί δε θα έχω υλικό για ανέκδοτα. Επίσης μιλάς με κλισέ! Θα έπρεπε να πεθάνεις πρώτος πρώτος με τη λογική του therapist."
"Ωχ ναι".
"Εσείς οι υπόλοιποι? Είμαι σίγουρος ότι κάνετε εκνευριστικές και ηλίθιες σκέψεις. Βασικά θα στοιχημάτιζα ότι κάνετε μόνο τέτοιες."
"Ο therapist μας ένωσε με μίσος. Το κράξιμο είναι η μόνη αλήθεια. Μας απελευθέρωσε"
"Το κράξιμο είναι το χιούμορ του τεμπέλη. Φύγετε από το δρόμο μου, γκομενούλες. Έχω έναν τρελό να κατατροπώσω."

Το πλήθος ούρλιαξε μαζικά και μου επιτέθηκε. Ο νεαρός στο πλάι μου τους σταμάτησε με το δάχτυλό του και απόρησε βαριεστημένα "χμ με ποια λογική το κάνετε αυτό, δε το καταλαβαίνω... τσ τσ έχετε αμνησία ή το κάνετε για να πάρετε likec... τσ τσ"

Μια ροζ έκρηξη hipster-ιλας εξαφάνισε τα τσιράκια.

Διέσχιζα την γκρίζα πόλη παρέα με τον νεαρό hipster. Αντικρύσαμε μια λεωφόρο. Πλησιάσαμε με προσοχή.

Πάνω σε ένα σπασμένο αμάξι στεκόταν μια πανέμορφη κινέζα. Η πρώτη μου σκέψη ήταν να την πάρουμε μαζί μας. Χα! Όχι βέβαια, η πρώτη σκέψη κάθε ανθρώπου θα ήταν "Η κινέζα πότε θα μου κάνει στοματικό έρωτα?"

Η δεύτερη μου σκέψη έγινε γνωστή σαν ηχητικό κύμα "Κινεζούλα, τι έπαθες?"

Μας κοίταξε και απάντησε: "Όλα ξεκίνησαν με λίγο στοματικό έρωτα. Βρισκόμουν με έναν πλούσιο λαϊκό τραγουδιστή, στην λιμουζίνα του. Σε αυτό ακριβώς το σημείο, πριν μια ώρα, συγκρουστήκαμε με ένα φορτηγό που μαζεύει αδέσποτα σκυλιά. Από το φορτηγό αυτό βγήκαν 2 κουκουλοφόροι και απήγαγαν τον πελάτη μου. Στη συνέχεια ανατίναξαν όλα τα vw beetle στη γέφυρα και έφυγαν, αφήνοντας το χάος να κυριαρχήσει.

"ΤΟ ΒΡΗΚΑ", αναφώνησα εξστασιασμένος. "Εσύ μικρή κινεζούλα, είσαι η λύση στο πρόβλημά μας. Ο therapist έχει αδυναμία στις πόρνες. Θα σε χρησιμοποιήσουμε επομένως σαν κατάσκοπο εναντίων του".

"Τι εννοείς?", απάντησε η κινέζα.

"Πρέπει να φύγουμε από δω. Οι κάμερες του therapist θα μας προδώσουν. Έλα να μας βρεις σε κάποιο απαίσιο μέρος που όλως τυχαίως δεν θα υπάρχουν κάμερες.

ΜΙΣΗ ΩΡΑ ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΣΤΙΣ ΤΟΥΑΛΕΤΕΣ ΤΟΥ S-CAPE ARMY CLUB

"Οκ Κινεζούλα, άκου το σχέδιο. Θα χτυπήσεις το κουδούνι του therapist. Είσαι μια απροστάτευτη, άστεγη πόρνη που χάθηκε στην βροχή. Ο therapist θα σε μπάσει στο αρχηγείο του και θα σου την πέσει. Εσύ θα του διηγηθείς την τραγική σου ιστορία, στην οποία θα εξηγείς ότι έχεις υιοθετήσει άπειρες μόδες όλα αυτά τα χρόνια που δουλεύεις στο πεζοδρόμιο, και ότι σε βοήθησαν να βγάζεις ένα κομμάτι του εαυτού σου προς τα έξω. Όταν ο therapist καταλάβει την χρησιμότητα της μόδας και του στυλ, απογυμνωμένων από τα αρνητικά χαρακτηριστικά που κουβαλούν οι εκπροσώποι τους, ώστε να τα καθιστούν ανυπόφορα, τότε ένα δάκρυ θα κυλήσει από τη μασχάλη του. I know this, because therapist knows this. Ο therapist είναι μια τραβεστί εκδοχή μου, παγιδευμένος στο σώμα δημόσιου υπαλλήλου και με μυαλό κούκλας G.I Joe. Όταν ο therapist αηδιάσει με το φασιστικό, ανασφαλές προσωπείο που φόρεσε, θα χτυπήσω το κουδούνι του ντυμένος νταβατζής. Θα ανέβω στο διαμέρισμα και θα σε απειλώ. Αυτό θα συγκινήσει τον therapist και θα προσπαθήσει να με σκοτώσει. Εγώ όμως γράφω το σενάριο, οπότε θα τον κερδίσω, και όταν θα βρίσκεται ημι-λιπόθυμος από τις κλωτσές μου, θα τον συλλάβω και θα του πω "you know what they do to guys like you in prison?".

"ΜΑΝΤΕΨΤΕ ΞΑΝΑ ΚΟΥΦΑΛΕΣ"
Γυρίσαμε και τι να δούμε? Ο therapist με 2 τσιράκια του στέκονταν στην είσοδο της τουαλέτας. Και τότε είπε:
-Νομίζατε ότι θα μου την φέρετε, τίποτα για μένα όμως δεν είναι αδύνατο.
-Χμ, μπορείς να πιείς τον Ατλαντικό σε μια ώρα? , απάντησα εγώ.
-Όχι.
-Χμμμμ, μπορείς να περπατήσεις στο κενό?
-Ούτε.
-Μη λες ψέματα τότε!
-ΑΡΚΕΤΑ! Δεν είσαι αστείος. Με εκνευρίζεις! Θέλω το τελευταίο πράγμα που θα βιώσεις να είναι φριχτός θάνατος.
-Βασικά, δε μπορώ να βιώσω το θάνατο. Μη μιλάς με παράδοξα. Είναι κουραστικό.
-Εσύ είσαι κουραστικός!
-Όχι, ΕΣΥ!

Σωπάσαμε... είχαμε καθρεφτιστεί πλήρως. Δεν μπορούσα να του απαγορεύσω τίποτε γιατί ήμουν ανώτερός του. Έπρεπε να καταλάβει μόνος του την αδυναμία του. Γύρισα τη πλάτη μου και έφυγα. Δεν μου επιτέθηκε. Δεν μου έκανε τίποτα. Πλησίασε την Κινέζα και κάτι ψιθύρισε. Βγήκα στο δρόμο και άρχισε να ψιλοβρέχει. Θυμήθηκα το ανέκδοτο με τον παπά... "Πάτερ, ...ψιλοβρέχει". Γελούσα κάνα δεκάλεπτο.
Ένα αμάξι σταμάτησε δίπλα μου και ο οδηγός μου κόρναρε.
Άνοιξε το παράθυρο. Με κοίταξε και είπε "Τι λέει ψηλέ? Όλα καλά?"

Χαμογέλασα.

 Ionia Nisia - Gios Tou Pele

Δε τα συνηθίζω αυτά

Δεν τα συνηθίζω αυτά.
Κάναμε σεξ έξω από ένα σχολείο. Αυτή ήταν μικρόσωμη, στην ηλικία μου. Ασιάτισσα. Ψυχασθενής λίγο. Μας κοιτούσαν μαθητές και δάσκαλοι. Εμείς συνεχίζαμε σαν να μη τρέχει κάτι. Στάση butterfly.
Next thing I know, κυκλοφορώ στο γραφείο μου γυμνός.
Έριξα κλωτσιά στη μάπα του αφεντικού, που μας έπρηζε, και έκανα base jumping από το μπαλκόνι. Δεν άνοιγε το αλεξίπτωτο, τα δευτερόλεπτα έτρεχαν. Έκανα μια σβούρα με όλη την ενέργεια που είχα, ώστε να αλλάξω κατεύθυνση. Και να! Ο παχύσαρκος θυρωρός στεκόταν αμέριμνος στην είσοδο. Τον κεντράρισα και έπεσα πάνω του. Ήταν επίπονο για μένα αλλά περισσότερο για αυτόν.
Η προσγείωση με ζάλισε. Δυο πλευρά μου ήταν σίγουρα σπασμένα και η σπονδυλική μου στήλη πονούσε απίστευτα. Θα ήταν 5 η ώρα. Είχε 2 βαθμούς κελσίου. You know me by now, φόρεσα ένα λευκό κοντομάνικο κι ένα σορτσάκι και περπάτησα προς το σπίτι μου. 2 φοιτήτριες μιλούσαν δυνατά στο λεωφορείο.
-Μωρή, η Marilyn Monroe ήταν χοντρή και την κάνανε σεξ σιμπολ οι παλιοί, ενώ τώρα υπάρχει παντού ρατσισμός.
 Τις κοίταξα και απάντησα:
 -Η Marilyn μπορεί να ήταν χοντρή.Εσείς εκτός από χοντρές, είστε και αηδιαστικές.

Όλο το λεωφορείο με κοίταξε με απέχθεια. Εγώ χαμογέλασα καθώς ο οδηγός φρενάρισε απότομα και μια από τις φοιτήτριες έπεσε κάτω. Κοιμήθηκα για λίγο πάνω στο πτώμα της και ύστερα κατέβηκα από το λεωφορείο. Με πλησίασε ένας καραγκιόζης που μοίραζε φυλλάδια συναυλιών. Μου μίλησε γεμάτος άγχος.
-Κάνει συναυλία η μπάντα μου. Όλα μας τα λεφτά τα χαλάμε στη μουσική.
-Ούτε αυτή δε σας κάθεται τσάμπα.

Πήγα στο περίπτερο και αγόρασα 10 παγωτά.

Με πήραν τηλέφωνο από το γραφείο. Ένας τύπος ονόματι "Therapist" με αναζητούσε. Τον ζήτησα στο τηλέφωνο. Μου είπε "They call me therapist of young children. Wanna hang out?" . Σκέφτηκα την πρότασή του και δέχτηκα.
Μέσα στο μυαλό μου, ο φόβος εμφανίστηκε. Όλοι οι σατανάδες έλαβαν θέσεις. Σε ένα τραπέζι συγκεκριμένα, καθόταν ο τράγος, ο σκύλος, η σαύρα, κι ο λύκος. Απέναντί μου στάθηκε η Λίλιθ. Ο Jester είχε επιστρέψει από διακοπές και στεκόταν επιτέλους πλάι μου. He's got my back on this. Αρχίσανε να γελάνε οι σατανάδες και η τύπισσα. "Πάλι μπλέκεις σε ιστορίες. Χαζαμάρες για να μας αποδείξεις τι? Δεν αξίζεις μια. Μόνο λόγια."
O Jester πέταξε μια τούρτα στην τύπισσα. Σηκωθήκανε οι σατανάδες από το τραπέζι και μας απειλούσανε. Ο Jester απάντησε "Έχω εντολή από το Θεό να τα κάνω όλα λίμπα". Πέσανε πυροβολισμοί. Μαύρισαν όλα.

Ξύπνησα. Έξω από ένα μπαρ. Μια παρέα βγήκε έξω και με περικύκλωσε. Εγώ μόλις σηκωνόμουν από τα σκουπίδια στα οποία αποκοιμήθηκα.
"Ε, εσύ είσαι ο μπάσταρδος που μας κράζει", είπε ο αρχηγός τους.
"Ναι εγώ είμαι ρε γύφτε."
"Θα σε γαμήσουμε."
"Έχω aids", απάντησα για να τους αποθαρρύνω. Μάταια.
"χαχα Μάντεψε! Κι εμείς έχουμε aids! Είμαστε γύφτοι, remember?"

Άρχισαν να με δέρνουν αλλά κατάφεραν να γαργαληθώ λίγο. Ο αρχηγός συνέχισε τις απειλές.
-Θα σε κάνω να υποφέρεις, είπε λαχανιασμένος.
-Τότε βάλε μου να ακούσω Bong Da City . By the way, ξέρεις ένα τύπο ονόματι Therapist?

Τότε εμφανίστηκε ένας τρελός με κουκούλα και μαχαίρωσε μανιασμένα τον αρχηγό. Να, κάπως έτσι http://www.youtube.com/watch?v=OV-sKdD_UyM 

"Εγώ είμαι ο therapist", απάντησε ο τρελός. Και συνέχισε.
-Έμαθα ότι έδωσες μπουνιά στο διάολο. Θέλω να μου πεις το κόλπο. Θέλω επίσης να με διδάξεις πως να σκουπίζομαι με χαρτοπετσέτες. Είναι δύσκολο για μένα. Πάντα κάποιος καταλήγει νεκρός όταν προσπαθώ.
-Οκ. Το μυστικό είναι να πλένεσαι πρώτα. Με νερό και σαπούνι. Μετά πιέζεις τις χαρτοπετσέτες ώστε να τυλίξουν την επιθυμητή επιφάνεια.
-Απίστευτο, πώς δε το σκέφτηκα.
-Πες μου, είσαι στα αλήθεια therapist?
Μετά από λίγη σκέψη, μου απάντησε:
-Όχι εδώ και μερικά χρόνια. Άκου την ιστορία μου. Βρισκόμουν στο γραφείο μου με εθελοντές για ένα πείραμα στις κρίσεις πανικού. Ξαφνικά, το πείραμά μου πήγε στραβά. Είχα κάνει λάθος σε κάποια φάρμακα. Αντί όλα αυτά να με μετατρέψουν σε υπερήρωα όπως γίνεται στα κόμικς, έπρεπε να διορθώνω επι βδομάδες τις συνταγές και τα αποτελέσματά μου. Επειδή βαριόμουν, όμως, υποκρίθηκα ότι το πείραμα με μετάλλαξε σε υπερήρωα και έτσι καταλάθος σκότωσα δύο σκουπιδιάρηδες. Απο κει και μετά, όλα πάνε κατά διαόλου. Όταν έμαθα για τον Jester, σκέφτηκα ότι αυτός θα με βοηθήσει. Που' ναι λοιπόν ο χαζός?
-Δεν υπάρχει Jester. Ένα δημιούργημα της φαντασίας μου είναι.
-Υπάρχει στο μυαλό σου όμως! Το μόνο που χρειάζομαι είναι να σου τρυπήσω το μυαλό με τις υπερφυσικές μου δυνάμεις (και εννοώ με αυτό εδώ το τρυπάνι που έκλεψα από τα praktiker) , και ο Jester θα περάσει στην πραγματικότητά μας."
-Νομίζω ότι χρειάζεσαι επειγόντως... "θεραπεία". Το επόμενο δευτερόλεπτο τον κλώτσησα στη κεφάλα και λιποθύμησε.

Είχα ξεφύγει προσωρινά από τα σατανικά σχέδια του Therapist. Τον πέταξα μέσα στο μπαρ, έρμαιο των γύφτων, κάτι που δε θα μου συγχωρούσε ποτέ.

Άρχισα να περπατάω προς το σπίτι. Δεν είχα ιδέα τι είχε συμβεί στα αλήθεια και τι στα όνειρα. Κουδούνισε το κινητό μου. Ήταν ο Singapore...
---------------------------------------------------------------

Άραζα με τον Singapore στην παραλία. Είχε υγρασία και καίγαμε σαλιγκάρια για να ζεσταθούμε. Δεν κρύωνα πραγματικά, απλά έπρεπε να νιώσω ανθρώπινος. Πέρασαν κάτι τύπισσες από δίπλα μας. Φορούσαν πολύχρωμες γαλότσες. Τις δέσαμε, ανάψαμε μια φωτιά, και αρχίσαμε να παίζουμε κιθάρες, να κράζουμε τον καπιταλισμό και να quotαρουμε family guy. Δε τα συνηθίζαμε αυτά. Μας άρεσε όμως. Αυτή η douchebag mainstream φοιτητική ζωή μας ελκούσε. Φτιάξαμε metal band. "Castrated Vagina" την ονομάσαμε. Πριν από κάθε live, ο Singapore με κοίμιζε. Έβγαινα στη σκηνή πάνω σε ένα κρεβάτι, ροχαλίζοντας στον ύπνο μου. Όλος ο κόσμος παραληρούσε με το ροχαλητό μου. Με αποκάλεσαν "καλύτερο death metal τραγουδιστή της δεκαετίας". Ώσπου ήρθε το αναπόφευκτο τέλος. Έπρεπε να διαλυθεί το συγκρότημα με κάποιο douchebag τρόπο, ώστε να συνεχιστεί ο κύκλος της ζωής, να μην παρατραβήξουν τα χρόνια της κρεπάλης. Σκέφτηκε ο Singapore να βρούμε κάποια γκόμενα, για την οποία θα τσακωθούμε. Ψάχναμε για μήνες την κατάλληλη. Ήταν ασιάτισσα, χιπστερού και τσουλάρα. Όταν την βρήκαμε, έπρεπε να την πείσουμε ότι είμαστε πραγματικοί φοιτητές. Και άρχισαν πάλι τα ξενύχτια με πόκερ, με περίεργα ποτά. Αράζαμε μαζί της σε σπίτια και βρίζαμε μπροστά της τυχαία επώνυμα, δήθεν καθηγητές που μας την έσπαγαν. Όταν η τύπισσα πείστηκε, τα έφτιαξε με τον Singapore. Μετά τον "κεράτωσε" μαζί μου. Το τέλος είχε έρθει, η ψεύτικη θυσία στο θεό των φοιτητών είχε γίνει. Διαλύσαμε τη μπάντα, τις ζωές μας, όλα. Αποχωριστήκαμε και ξεχάσαμε ο ένας τον άλλον μέχρι την συμφωνημένη μέρα.

Η συμφωνημένη μέρα είναι σήμερα, 4 χρόνια μετά την μπάντα, τα πόκερ και την γκόμενα. Αναγνωριστήκαμε αμέσως. Ήμασταν ντυμένοι παπάδες σε ένα gothic bar στη Θεσσαλονίκη. Χαιρετιστήκαμε με ένα γλωσσόφιλο. Ο Singapore είχε μαζί του δυο εισιτήρια. Πάνω τους έγραφαν "Thailand". Πήραμε τηλέφωνο τον Moby. Δε θα μπορούσε να έρθει, αλλά μας έφτιαξε το soundtrack. Κάψαμε το gothic bar και κλείσαμε σουίτα σε ξενοδοχείο. Αράζαμε και παίζαμε vice city. Κοιμηθήκαμε με 10 λαγουδάκια του playboy αγκαλιά. Μερικά ήταν χνουδωτά. Τώρα ξυπνήσαμε και τρέχουμε για το αεροπλάνο. Τα λέμε bitches. We'll keep in touch. Maybe...

https://www.youtube.com/watch?v=u02tycroA30

Απογευματινή Απόλαυση

Ο καπνός του τσιγάρου είναι φονικός, άρα ήμουν σε αυτοάμυνα όταν σε σακάτεψα.


Το αλκοόλ και τα ναρκωτικά είναι τα αναβολικά της φαντασίας. Μη νιώθεις και πολύ περήφανος επειδή το μυαλό σου χρειάζεται ντόπα.


Οι πορείες είναι περπάτημα και βρίσιμο. Μη βαφτίζετε το ξεκαύλωμα, δημοκρατία.

Ειρηνική διαμαρτυρία σημαίνει "κλαίγομαι, παρακαλώ μη με δείρετε".

Αν δε θέλετε να φάτε δακρυγόνα, μην πηγαίνετε στις 2 οδούς όπου πετάνε δακρυγόνα κάτι μαλάκες.

Φόβος=Μίσος=Κράξιμο

Λογική=Αντρίλα=Χιούμορ

Το σουβλάκι στη Θεσσαλονίκη το ζητάνε ως εξής:
ΑΝΤΕ ΓΑΜΗΣΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Είμαι επαναστάτης. Μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι και να επαναπαυτώ στο κράξιμο.

Όταν βλέπεις παντού ηλίθιους, μάλλον είσαι ηλίθιος.

Ο φασισμός είναι μαλακία γιατί ΕΤΣΙ!

Αναρχία=έλλειψη ηγεσίας=>έλλειψη ευθύνης=>έλλειψη λογικής=>έλλειψη ανδρείας

Η κυβέρνηση θέλει να λάμψει η αλήθεια.
Τα media θέλoυν το κράτος να αναλάβει δράση.
Οι μαθητές θέλουν βιβλία.
Guess who's full of shit?
α)All of them

Οι μούτσοι που γαμούσαμε γίναν καπεταναίοι...

Το αρσενικό και το θηλυκό είναι defaults.
Ο άντρας και η γυναίκα είναι achievements.
O πούστης κι η λεσβία είναι modifications.


Θα ήταν φρόνιμο να υπάρχει ειδικό τμήμα της αστυνομίας που θα κόβει κλήσεις σε όσες κοπέλες δεν υποστηρίζουν το ξώβυζο που φοράνε ή έχουν χάλια μούρη. Πρέπει να κρατηθούν standards.


Special Olympics
Αν σου καθόταν να μη τη πήδαγες... :(
Σ'όποιον αρέσουμε για τους άλλους δε θα μπορέσουμε... :(
Αν δε σου αρέσει το κομμάτι να μην σχολιάζεις... :(
ΠΑΙΔΙΑ ΕΓΩ ΜΕΤΑΛ ΑΚΟΥΩ ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΤΡΕΛΟΟΟΟΟΟ...
Μου αρέσει ο άντρας να έχει χιούμορ...
Καλά αν χτυπάγανε το πατέρα σου ή τη γιαγιά σου οι μπάτσοι στο σύνταγμα να δούμε τι θα λεγες... :(


------------------------------------------------------------------------------

Θα προσθέσω κι άλλα. 

http://www.youtube.com/watch?v=IExlGbJLTrg

Σκλάβοι

Οι γυναίκες  έχουν ίσα δικαιώματα στο να τρώνε ξύλο.  Είδα στον ύπνο μου ότι μια τύπισσα πέτυχε την κοπέλα μου στο δρόμο και της είπε μαλακίες για μένα. Πέταξα σα το σούπερμαν, πήγα στο διαμέρισμά της και την έφαγα. ΝΑΙ ΤΗΝ ΕΦΑΓΑ! Την άπλωσα στο τραπέζι,  την έκοψα σε 5 κομμάτια και την έβαλα στο φούρνο μαζί με σάλτσα μουστάρδα. Ήταν υπέροχο. Βγήκα από το σπίτι της πετώντας και προσγειώθηκα πάνω σε έναν μεταλά μαλλιά που την έπεφτε σε μια χοντρή που μασούλαγε πιτσίνια. Τους κοπάνησα τα κεφάλια και κάπνισα το βρομερό μαλλί του μεταλά ακούγωντας Soulja Boy έξω απ’το 8ball. Κανείς δε μου έλεγε τίποτα γιατί είμαι γαμάτος. Δε πα’ να ακούτε Behemoth όλη μέρα? Φλώροι είστε. Όπως άραζα έξω από το τριμπούρδελο το 8ball πέρναγε μια φοιτήτρια νοσηλευτικής με τις φίλες της και συζητούσαν για μπότες. Σήκωσα το πτώμα της χοντρής ,όπου άραζα τα  πόδια μου, και τους το πέταξα. Γίνανε πίτσα στο πεζοδρόμιο , δε χρειάζονται πλέον μπότες. Ένας γκοθάς βγήκε από το 8ball να μου ζητήσει ρέστα και του έδωσα λίγο μαλλί μεταλά να καπνίσει και το βούλωσε. Ύστερα τον ρώτησα γιατί έχει κόκκινο στη μούρη του. Μου απάντησε «τι κόκκινο?» και τότε του έτριψα μια ντομάτα που βρήκα πεταμένη δίπλα μου. Τώρα είναι κομπλέ κλόουν. Έφυγα αποκεί και πήγα στο πίτα φρίτα και το έκαψα. Οι κατσαρίδες έτρεχαν μανιασμένες από το κιόσκι και μετά από 2 λεπτά είχαν καλοψηθεί. Τις μάζεψα και τις έκανα chicken nuggets και θα τις  πουλήσω στο επόμενο ματς  του ΜΠΑΟΚ. Πέταξα δέκα κάδους σκουπίδια μέσα στο Χαριλάου. Ήθελα να τους πετάξω στο Θερμαϊκό, αλλά βρώμαγαν το ίδιο και τα μπέρδεψα. Μπήκα σε ένα ταξί και του είπα να με πάει Αθήνα. Δεν είχα λεφτά οπότε μου έδωσε 100ευρώ.Αυτά παθαίνει το ταξί χωρίς ταξιτζή να το προσέχει. Σταμάτησα στο Σύνταγμα και άρχισα να χουφτώνω όποιον και όποια βρίσκω και κάρφωνα τους διπλανούς τους. Άρχισαν να πλακώνονται όλοι μεταξύ τους και εγώ έπινα σάπιο μιλκσέικ. Οι αγανακτισμένοι με ανακάλυψαν και σχημάτισαν ένα τεράστιο χιπστερ ρομπότ που έπαιζε Χατζηγιάννη από το κεφάλι του. Ήπια το μιλκσέικ μου ανενόχλητος και του ξεστόμισα «Μαζί το ήπιαμε».
Το ρομπότ κατέρρευσε από βραχυκύκλωμα κλάψας  και  πήγε να βρει δουλειά της προκοπής. Μπήκα στο Μακντοναλτς και παρήγγειλα 4 burger. Όταν έκατσα να τα φάω, τα έφτυσα και έτρεξα να παραπονεθώ στο ταμείο. Μου έδωσαν άλλα 4 τσαμπέ, πήρα και τα λεφτά μου πίσω και έφυγα. Τα γέμισα με cockroach nuggets και τα χάρισα σε κάτι μπάτσους. Άρχισε να ψιλοβρέχει αλλά εγώ πολύ που σκοτίστηκα ήμουν με το κοντομάνικο. Άρχισε να χιονίζει και εγώ έμεινα half naked γιατί ζεστάθηκα. Είδα τηλεόραση και πέταξα νεράτζια σε 40 σπίτια. Έκλεψα ένα σμάρτ και το στούκαρα πάνω σε παιδάκια. Έφαγα σμάρτιζ και m&m’s  στο πεζοδρόμιο για να παριστάνω το πρεζάκι και όταν κάποιος μου έδινε λεφτά, τον άρπαζα από το γιακά και του φώναζα «προωθείς το έγκλημα».
Έκλεψα τα bershka. Μπήκα στα hondos και έκανα γκάλοπ για το μηδενιστή παριστάνοντας το ρεπόρτερ. Σκότωσα το πατέρα ενός  παιδιού για να γίνει ο Daredevil. Το παίζω illuminati για να γίνω εμπορικός. Τρολάρω «αναρχικούς» στο youtube και  σταματάω περαστικές να σχολιάσω τα ρούχα τους. Έκαψα όλα μου τα μποξεράκια για να παραπονεθώ για την δουλοπρέπεια των αντρών. Ακούω ρεμπέκα μπλάκ γιατί ΕΤΣΙ. Βλέπω κάθε νύχτα στον ύπνο μου εξωγήινους να χορεύουν χουλα χουπ.
Ήθελα να κάνω περιοδείες αλλά βαριέμαι, θα κάτσω σπίτι να μη σας βλέπω. Είστε σκλάβοι.

Καταργήστε τα memes, όχι τα greeklish.
Καταργήστε τους στίχους στα μέταλ τραγούδια.
Καταργήστε το internet, όχι το facebook.
Μισώ αποκλειστικά και μόνο τους μισάνθρωπους. Μάτσο κότες και προδότες, βγάζουν την ουρά τους απ’έξω.
Ναι, είσαι πολύ καλός για την Ελλάδα. Φύγε να μην ακούμε τη μιζερο/ποζερο-άποψή σου.

RIP Λεκ


Αυτό το άρθρο είναι φόρος τιμής στον Slim Shady.

Gay Tsonta Link

Επίλογος

14 Ιουλίου 1789

Καταχώρηση του Edward Freer


Είμαι ένας αθεράπευτος ψεύτης. Και μιλάω ειλικρινέστατα όταν λέω ότι είμαι ψεύτης.

Επίσης είμαι αθεράπευτος κλέφτης, μια και πιάσαμε τις αμαρτίες μου.

Τα εγκλήματα που έχω διαπράξει είναι αισχρά και αμέτρητα.

Πιστεύει κανείς πως όταν ένας άνθρωπος αρπάξει μια ευκαιρία ,απρόσμενη, να ζήσει παραπάνω από ότι του αξίζει, εκείνος θα εκμεταλλευτεί το συμβάν αποκτώντας σοφία,εγκράτεια, θάρρος και σοβαρότητα.

Αλλά καταπώς φαίνεται στην περίπτωσή μου , παρ' όλο που η ζωή μου ήταν γεμάτη εμπειρίες που λειτουργούσαν σα κατατοπιστικά σημάδια ώστε να μη πάρω λάθος δρόμο, εγώ κατέληξα με πολλά σκατά να βαραίνουν το άτομό μου.

Αποδείχθηκε ότι το να πλανέψω τον θάνατο, κάμποσα χρόνια πρωτύτερα, ήταν εκείνη η μοιραία βλάσφημη πράξη που όχι μόνο δεν ήταν το "αναγκαίο τελευταίο κακό" που θα άνοιγε τη πόρτα σε μια ενάρετη ζωή, αλλά αντίθετα έδωσε μπόλικη τροφή στη ψυχή μου για περαιτέρω αλλοτρίωση.

Η πλάνη ενάντια στο θάνατο με όπλισε με τα απαραίτητα εφόδια για να διαβρωθώ πιο βαθιά. Και τούτο διότι, μια ψυχή που απάτησε το θάνατο, αποκτά τη θρασύδειλη ξιπασιά και απανθρωπιά που της επιτρέπει να διαπράξει άπειρα κακουργήματα που πλέον φαντάζουν μηδαμινά μπροστά στο θάνατο.

Έτσι, όχι τυχαία, πέρασα τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια αγέραστος σε σώμα και μυαλό, κλέβοντας, εξαπατώντας και διαβάλλοντας τους συνανθρώπους μου.

Και τούτο με σκότωσε με θάνατο βασανιστικότερο.

Όταν λοιπόν έμαθα ότι ένας φίλος παλιός και μαθητής σκόπευε να κάνει κάτι σπουδαίο, αποφάσισα να τον βοηθήσω.

Ξεκίνησα από τη πατρίδα μου, τη Βρετανία, όπου είχα φτάσει μόλις έπειτα από περιπλανήσεις στην Ασία.

Διέσχισα την ηπειρωτική Ευρώπη ,φθάνοντας στο Παρίσι. Εκεί πληροφορήθηκα από κοντινούς φίλους για τα μυστικά σχέδια του μαθητή μου. Ρουφιάνεψα το ατελές σχέδιο στον βασιλιά. Ύστερα βοήθησα το φίλο μου να αλλάξει τα σχέδια του και να πραγματοποιήσει την επανάσταση του. Ο φίλος μου υποψιάστηκε την προδοσία αλλά γρήγορα την ξέχασε αφού το σχέδιο που του παρείχα ήταν τέλειο.

Κάψαμε ολοκληρωτικά το Παλαιό Καθεστώς και δώσαμε στο λαό την ευκαιρία να ηγηθεί.

Έφυγα από τη χώρα των Γάλλων με μια πανέμορφη κοπέλα, τη μαθήτρια του φίλου μου, που διατηρούσε σχέση αγάπης και μίσους με τον βασιλιά , όπως όλοι οι συνάδερφοι της θα έκαναν. Η κοπέλα αυτή, άσσος στην μεταμφίεση, δε δίστασε να παριστάνει τη γυναίκα του μαθητή μου,σώζοντας τις τύχες όλων μας και παίρνοντας μια γλυκιά εκδίκηση από το βασιλιά της. Ως ανταμοιβή για τις υπηρεσίες μου , πήρα πίσω ένα πολύτιμο για μένα κιβώτιο.

Στα ημερολόγια που θα συγγράφω εφεξής , ακολουθώντας το παράδειγμα του μαθητή και φίλου μου, θα εξιστορήσω την αρχή της νέας μου ζωής καθώς ταξιδεύω στη Νέα Ήπειρο που παλεύει να απελευθερωθεί από τους αποικιοκράτες συμπατριώτες μου.

Αυτό το κομμάτι ανεξερεύνητης γης με ερυθρόδερμους,σκλάβους και βουβάλια ίσως είναι η ευκαιρία που πήρα με την αξία μου.

Όσο για το μαθητή μου, κατεβαίνει στη νότια Ευρώπη μαζί με τη πολύτιμη γυναίκα του. Ελπίζω μόνο να μη μπλέξουν σε φασαρίες.

Κλείνοντας τον επίλογο στο ημερολόγιο αυτό του φίλου μου, πρέπει να δώσω , ως είθισται, μια συμβουλή σε όσους τύχει να το διαβάσουν.

"Βρείτε μια ζωή να ζήσετε στο μάξιμουμ.
Φάτε, πιείτε, γελάστε αρκεί μετά να καθαρίσετε τα σπασμένα.
Δουλέψτε, φλερτάρετε, ανακαλύψτε, διδάξτε και διδαχθείτε
Βρείτε μια γυναίκα να αγαπήσετε στο μάξιμουμ.
Και τέλος, πεθάνετε προφανώς, γνωρίζοντας ότι όλα αυτά που κάνατε ήταν μάταια.

ΑΛΛΑ ΕΙΧΑΝ ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΠΛΑΚΑ."

Κλείστε λοιπόν αυτή τη σελίδα και βγείτε έξω να να βρείτε τον εαυτό σας.

Σας περιμένει.

Μετά τιμής,
Edward Freer


THE END


Credits :

Στο Μέρσιλες που είναι λίγο πιο αυστηρός από το Θεό.
Στον Αλεξ που είναι καλλιτέχνης.
Στην an0 που είναι τσίφτισσα. Και καλλιτέχνις.
Στο Settra (τα του Καίσαρος, τω Καισαρι).
Στη τιτίνα , που είναι το νερό.
Στους αδερφούς μου που είναι το αλάτι. (Johnny, Κώστα, Παναγιώτη)
Στο Θεό, που είναι λίγο ανώτερος από το Solmeister.
Στο Solmeister, που είμαι το alter ego του. Και ζητούμε ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΩΝ DEPECHE MODE ΤΩΡΑ!
Σε όλους τους μπλόγκερς που τους είδα και ζήλεψα.
Και τέλος σε όλους τους αναγνώστες του ιστολογίου. Σας αγαπώ

Άντε καληνύχτες.

SHOWDOWN

ΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ: Το επεισόδιο περιλαμβάνει 5 λινκ μουσικής. Τα πρώτα 2 είναι προαιρετικά , ενώ τα 3 τελευταία προτείνω να τα δείτε για να εκτιμήσετε την εξέλιξη της υπόθεσης.






Μια εκκωφαντική έκρηξη ταρακούνησε το πάτωμα και έκανε τους ευγενείς να κρυφτούν κάτω από τους πολυτελείς καναπέδες της κεντρικής αίθουσας. Ο περισσότερος κόσμος κάλυψε τα αυτιά του αποστρέφοντας το βλέμμα του από την πόρτα όπου στεκόμουν κατσούφης κοιτώντας τον βασιλιά που έψαχνε λόγια ικανά να δείξουν πόσο πολύ με μισούσε εκείνη τη στιγμή.

Ήταν πραγματικά ξεκαρδιστικό το απεγνωσμένο βλέμμα του καθώς άκουγε χιλιάδες κομμάτια γυαλί να γίνονται θρύψαλα αντηχώντας τη μελωδία της καταστροφής σε όλο το παλάτι. Ένα δωμάτιο γεμάτο καθρέπτες ανατινάχτηκε, ξεσκίζωντας το φετίχ του βασιλιά και αφήνοντας τον γυμνό και ηττημένο.Ο Λουδοβίκος γονάτισε άφωνος, με το στόμα του να χάσκει σαν το σαγόνι του να ξεκόλλησε. Σάλια έπεσαν ανενόχλητα από τα χείλη του και προσγειώθηκαν στο κόκκινο χαλί. Έβγαλα τη γλώσσα μου και γούρλωσα τα μάτια μου για να απαλύνω το πόνο του βασιλιά μας, αλλά η γκριμάτσα μου δεν τον καλοκάρδισε.

H Έφη συνάντησε το βλέμμα μου με μια ανακούφιση μητρική. Αν μπορούσε, θα με αγκάλιαζε για ένα λεπτό,από τη χαρά της που είμαι ζωντανός. Και ύστερα θα με μαστίγωνε για καμια βδομάδα. Πήρα τα μάτια μου από πάνω της και πλησίασα το βασιλία.Εκείνος πάλεψε να ανασηκωθεί και έπιασε τη μέση του σφαδάζοντας Σκούπισε τον ιδρώτα από το μέτωπο του και ό,τι σάλια και δάκρυα του προκάλεσα και με έδειξε με το δάχτυλό του επιτακτικά.Πλάγιασα το κεφάλι μου υποτιμητικά και ξεστόμισα περιχαρής:

"Που να τραγουδούσα κιόλας..."

Όρμηξε κατά πάνω μου αλλά τρεις υπουργοί του τον συγκράτησαν μετά βίας. Το ογκώδες σώμα του Λουδοβίκου είχε έρθει στα όριά του και οι ατροφικοί μύες του έκαναν μια προσπάθεια να δουλέψουν κόντρα στους αγχωμένους και φοβισμένους υπαλλήλους του,που είχαν δει την λεπίδα που είχα τραβήξει σε ελάχιστο χρόνο.

Δεν ήθελα να σκοτώσω το μπούλη ,παρ' όλα αυτά. Το έργο μου για σήμερα είχε ολοκληρωθεί. Τα σχέδιά μου είχαν αλλάξει πριν λίγες μέρες και πλέον δε έπρεπε να διστάσω ούτε στιγμή. Το νέο βελτιωμένο σχέδιο ήταν πολύ πιο δύσκολο και η 1η μέρα του φεστιβάλ ήταν απλά η προθέρμανση.

"Ας κρατήσουμε ενός λεπτού σιγή για τους καθρέπτες που χαθήκανε νωρίς", ψέλλισα πανευτυχής να κοιτάω τη διογκωμένη,κοκκινισμένη σα παντζάρι, μούρη του μπουχέσα με το στέμμα και έστειλα ένα καυτό φιλί στην Αντουανέτα Εκείνη χλόμιασε και βρήκε το θράσος να μου πει αυτό που ο άντρας της φοβόταν.

"Θα βρω τη γκομενίτσα σου,παλιο-παρδαλέ! Ανώμαλε! Σιχαμένε!", έφτυνε προς το μέρος μου. Ούρλιαζε υστερικά και ο γέρικος λαιμός της έκλεψε το χαμόγελο από τα χείλη μου ξανά. Στο άκουσμα τέτοιων κοπλιμέντων προσποιήθηκα υπόκλιση. Την ίδια στιγμή οι δύο πρώτοι φρουροί έρχονταν από πίσω μου, ο ένας από δεξιά κι ο άλλος από αριστερά. Καθώς έσκυψα και κοίταξα με ξιπασμό τους ευγενείς, οι φρουροί ήταν ακριβώς από πίσω μου. Εντελώς out of the blue, άπλωσα τις γροθιές μου με δύναμη και τους χτύπησα χαμηλά, κάτι που θα τους εκνεύριζε εγγυημένα. Οι επόμενοι φρουροί βρήκαν τους δύο μαντράχαλους στο πάτωμα να σφαδάζουν και με έβαλαν στόχο.Ο βασιλιάς ούρλιαξε "Ζωντανό" και τα πρώτα μπαστούνια προσγειώθηκαν στο κεφάλι μου. Είχε καταντήσει ρουτίνα πλέον...


http://www.youtube.com/watch?v=1AfNOKQdY-U (Mirror,Mirror- Blind Guardian)


----------------------------------------

Ξημερώματα 2ης Μέρας φεστιβάλ

Ο βασιλιάς ακολούθησε την συνοδεία των φρουρών και επέβλεψε την προσαγωγή μου στο μπουντρούμι. Κάθε που φτάναμε σε σκάλες ,οι φρουροί σταματούσαν την πομπή και με πέταγαν στα σκαλιά κουτρουβαλώντας Είχε πλάκα διότι οι εμετικές μούρες τους γύριζαν σα σβούρες και μετατρέπονταν σε θολές χαρούμενες μπίλιες. Όταν έσκαγα με το κεφάλι στον τοίχο που αντίκριζε τις σκάλες, το οποίο συνέβαινε σε κάθε όροφο, χαιρετούσα σα καθυστερημένος το βασιλιά και φώναζα ατάκες από την Δωδέκατη Νύχτα του Σαίξπηρ

Όταν επιτέλους φτάσαμε στο κλουβί, ο βασιλιάς με κοίταξε με ξινισμένο ύφος και είπε:

"Λοιπόν,καραγκιόζη, μεσημέρι φεύγεις για Βαστίλη ή μου καρφώνεις που βρίσκεται το πουτανάκι σου, το περνάω 5-6 χέρια για να ξεκαυλώσω και σε αφήνω να πάρεις μέρος στις παραστάσεις ,σήμερα το απόγευμα. Φυσικά, ότι απ' τα δύο και να επιλέξεις, μεθαύριο πρωί πρωί σε εκτελώ.

Φιλάκια, ηλίθιο πλάσμα"

Η σιδερένια πόρτα κλείνει άγαρμπα και με ξυπνάει για τα καλά. Κοιτάζω στο ταβάνι το οποίο είναι διαλυμένο και 3 φρουροί με μουσκέτα φυλάνε τη τρύπα που δημιούργησε η υπέροχη πυρίτιδα του γκριζομάλλη Albert. Ο Albert ήταν χαμίνι κιόλας όταν μπλέχτηκε σε συμμορίες του Παρισιού και άρχισε να εφαρμόζει την εξυπνάδα του στα εκρηκτικά.Εϊχαμε συναντηθεί σε ένα καφενείο την πρώτη χρονιά που διορίστηκα ως γελωτοποιός της βασιλικής αυλής. Ήταν μεθυσμένος και μου διηγήθηκε μια αστεία ιστορία για ένα έργο που είχε αναλάβει και αφορούσε την ανέγερση της πλατείας των Ηλυσίων Πεδίων.Η παρέα του και εκείνος μισθώθηκαν να ανατινάξουν κάτι άχρηστα εμπόδια στη μεγάλη λεωφόρο και εκείνη τη μέρα είδε την Αντουανέτα να πηγαίνει με ένα σωρό τζιτζιφιόγκους φίλους της στο μάθημα μουσικής. Γέλαγε τόσο πολύ όταν την είδε που τον απέλυσαν. Αποφάσισα να του χαρίσω το μισθό μου και από τότε τον καλούσα για διάφορες καταστροφές και βρωμοδουλειές που σκαρφιζόμουν

Κοντεύουν 4 ώρες από τότε που κοιμήθηκα,δλδ τα μεσάνυχτα, και λέω στον ευγενικό ξανθό φρουρό ,που ακόμα έχει χνούδι στα μάγουλά του, να με ξυπνήσει σε 20 λεπτά.

Ονειρεύτηκα το Παρίσι, λαμπερό στο νυχτερινό σκοτάδι, έδειχνε τα στολίδια του στο σύμπαν. Από τη Notre Dame άκουγες αγύρτες να τραγουδούν, από τα σοκάκια με τα φτωχικά καφενεία άκουγες φωνές,καυγάδες, κρασοκατανήξεις μέχρι τελικής πτώσεως και μουσική που κόλλαγε στο αυτί σου για πάντα.

Η Μίνα εμφανίστηκε δίπλα μου σε ένα παγκάκι ,ενώ εγώ χάζευα τη πανσέληνο. Δυο μήνες είχαν περάσει από το γράμμα της και το είχα σκάσει από το παλάτι από το ηλιοβασίλεμα Ήμουν ένα αλλοπαρμένο,σχεδόν κουτό παιδί. Η Μίνα με άρπαξε και με φίλησε. Πάντα ατίθαση. Όταν έδειξα να το απολαμβάνω, με απώθησε γρήγορα και με χαστούκισε.Η τύπισσα είναι τρελή. Που έχω μπλέξει?Δεν είμαι για τέτοια πράματα,εγώ...
Σηκωθήκαμε και σουλατσάραμε όλη νύχτα κοντά στο ξέφωτο της φυλακής της Βαστίλης Οι φρουροί του πατέρα μου με έψαχναν αλλά η Μίνα ήξερε να μας κρύψει μπροστά στα αφελή μάτια τους. Η Μίνα με έβλεπε σαν αντικείμενο λατρείας παρά σαν ίσο προς ίσο. Ήμουν το αρκουδάκι της. Αλλά αυτό θα άλλαζε. Με κοίταξε επίμονα και με διέταξε να κλέψω το μπουκάλι πιοτό εκείνου του μεθυσμένου στρατιώτη που είχε ξαπλώσει σε ένα παγκάκι αποχαυνωμένος.Οι νευρικές μου κινήσεις μέσα στους θάμνους την εκνεύρισαν και με άρπαξε από το σβέρκο."Έλα μικρέ μου ήρωα. Το μπουκάλι σου ανήκει.Ο πατέρας σου το πλήρωσε με το μισθό του στρατιώτη που θα έπρεπε να σε ψάχνει!"

"Λογική-παραλογική" σκέφτηκα φωναχτά και με κάρφωσε με τα καστανά της μάτια. Σηκώθηκα
απρόθυμα και διένυσα το πλακόστρωτο χωρίς να ακουστώ.Σα φάντασμα. Που και που γύρναγα να αντικρίσω τη Μίνα, ψαρεύοντας για το έλεος της. Όταν πήγα να αρπάξω το μπουκάλι, τα χέρια μου με πρόδωσαν και το μπουκάλι έγινε χίλια κομμάτια κάτω από τα πόδια του στρατιώτη.Ο στρατιώτης άνοιξε το στόμα του και με χάζευε σα ψάρι. Μετά από 5 δευτερόλεπτα αφασίας, άρχισε να ουρλιάζει

"ΚΛΕΦΤΕΣ!!! Κωλόπαιδο θα σε λιντσάρω".

Η Μίνα εξαφανίστηκε και την είδα να κατευθύνεται σε κάτι στενά. Έτρεξα πίσω της και χαθήκαμε στη νύχτα. Το πρωί ήμουν στο κρεβάτι μου και είπα ψέματα στο πατέρα μου ότι χάθηκα στον κήπο του παλατιού παίζοντας με τη γάτα μου.




Ο φρουρός με ξύπνησε με ένα ευγενικό μπουγέλο στα μούτρα.Ανοιγόκλεισα τα βλέφαρα μου τόσο που φοβήθηκα ότι θα πετάξω, και έκανα λίγο διαλογισμό. Ήμουν κουρασμένος, πεινασμένος, τραυματισμένος στα μισά πλευρά μου, το κεφάλι μου κουδούνιζε και τα πόδια μου ήταν έτοιμα να σπάσουν σα μακαρόνια. Εν ολίγοις τα μόνα άθικτα σημεία στο σώμα μου ήταν τα νύχια των ποδιών και των χεριών μου. Όλα τα υπόλοιπα είχαν σμπαραλιαστεί λίγο έως πολύ.

Έπαιξα ένα παιχνίδι με παροιμίες εναντίον του φρουρού και τον βασάνισα με μερικούς
γρίφους. Όταν πλέον είχε ξημερώσει μου είχε διηγηθεί τη μίζερη ζωή του και με είχε κεράσει λίγη σοκολάτα. Όταν τον αντικατέστησε ένας αγροίκος που είχε φάει κλωτσίδι από τον Λεκ, το βούλωσα και βυθίστηκα στις σκέψεις μου.

Δε μπορούσα να καρφώσω τη Μίνα. Ήταν προφανές. Επίσης,ο βασιλιάς είχε θορυβηθεί και είχε αδειάσει τη Βαστίλη από κρατούμενους.Οι μόνοι που απολάμβαναν τις υπηρεσίες του τεράστιου,μεσαιωνικού κάστρου ήταν δύο ψυχοπαθείς και ένα πλουσιόπαιδο ,που είχε δικαστεί για ασέβεια κατά της βασιλικής περιουσίας. Ο βασιλιάς αντιμετώπιζε οικονομικές δυσκολίες εδώ και καιρό και πρόσφατα βρήκε άλλοθι να κάνει περικοπές. Η θεωρία μου περί σπιούνων έβγαινε αληθινή. Κάποιος ρουφιάνευε στο Λουδοβίκο τα σχέδια εξέγερσης. Οι πολιτικοί κρατούμενοι στάλθηκαν για καταναγκαστικά έργα σε διάφορες επαρχίες χθες το πρωί, την ώρα που ο βασιλιάς παρακολουθούσε τη λειτουργία. Αν δεν είχα αλλάξει τα σχέδιά μου, όπως με συμβούλεψε ο Edward, αυτή τη στιγμή θα ενθάρρυνα ένα πλουσιόπαιδο και δύο ψυχοπαθείς να βγάλουν τους κώλους τους στους φρουρούς και να φωνάζουν "Ζήτω η Κατάληψη της Βαστίλης".


Σε ένα σύμπαν όπου η Μίνα είναι νεκρή, ο αγαπητός σας αφηγητής θα διασκέδαζε τους ευγενείς τη χθεσινή νύχτα χωρίς έκτροπα και ασχήμιες.Θα αποκτούσε την εύνοια των περισσοτέρων ευγενών και φυσικά θα ήταν μασκαρεμένος για να μην αναγνωρισθεί από το βασιλικό καταραμένο ζευγάρι. Θα τραγουδούσε μαζί με τους μασκαράδες μεταλάδες σε μια στιγμή πανζουρλισμού και θα χόρευε με την Έφη κάποιο παθιασμένο ταγκό

Στις παραστάσεις της δεύτερης μέρας στην όπερα, ο κύριος τζέστερ θα .... ΕΕΕΕ αρκετά σας είπα για τώρα.

Το θέμα είναι ότι η Μίνα ζει.Κάτι που σαν άξεστος κωλοπαιδαράς θα εκμεταλλευτώ στο έπακρο.

http://www.youtube.com/watch?v=hmy-12B9AtM (Sick Boy-Social Distortion)



----------------------------------------



Πίσω στη κατασκήνωση, οι άνθρωποι του φεστιβάλ είχαν τρομοκρατηθεί για τα καλά. Η πλειοψηφία των πολιτών έβριζαν τον ηλίθιο γελωτοποιό που τους παρέσυρε σε αυτή τη τρέλα,μόνο και μόνο για να τσακωθεί με τους φρουρούς επειδή του καρφώθηκαν παρανοϊκές ιδέες στο κεφάλι. Οι ραψωδοί κάθονταν σε ένα μεγάλο τραπέζι και έπιναν , τιμώντας τον νεκρό σφίχτερμαν που πέθανε στη συμπλοκή με τους στρατιώτες.Ο Λεκ ύψωσε το μπουκάλι του και τσούγκρισε με τα ποτήρια των υπόλοιπων θηρίων.Ο κοντός καράφλας αποπειράθηκε να με κράξει, αλλά τον απέτρεψε ο Λεκ με εκφοβιστικό βλέμμα. Ό,τι απώλειες και να αμαύρωναν την αποστολή, δεν έπρεπε να υπήρχαν κλαψουρίσματα και λιγοψυχίες.Ειδικά από τα πρωτοπαλίκαρα του εμπνευστή του σχεδίου, περίμενε κανείς υπομονή και εγκράτεια στις εκδηλώσεις απογοήτευσης Ο Λεκ άρχισε να απαγγέλει ένα
λυρικό θρήνο για το χαμένο συνάδερφο, και σύντομα τον ακολούθησε ο κοντός καράφλας. Μετά από αρκετή ώρα που έχωναν ρίμες, ο Λεκ σηκώθηκε ζαλισμένος από το ποτό και κατευθύνθηκε στο καμαρίνι μου, όπου περνούσε τη μέρα της η Μίνα.

Όταν ο Λεκ άνοιξε τη πόρτα και μπήκε δειλά στο καμαρίνι, τα ξύλα έτριξαν κάτω από τα πόδια του.Η Μίνα σηκώθηκε νευρικά από το κρεβάτι και κοίταξε τον Λεκ με επίμονο βλέμμα.Ο Λεκ γύρισε το κεφάλι του από αμηχανία και παρατηρούσε τον Edward να σκιτσάρει κάτι ακαταλαβίστικο, καθισμένος στο γραφείο μου. Η Μίνα ρώτησε τον Λεκ αν είχε νέα από το παλάτι και εκείνος ξεστόμισε ενοχικά πως ο βασιλιάς την ψάχνει και σύντομα η βασιλική φρουρά θα έρθει για να τη βρει.

Ο Edward,έσπρωξε τη καρέκλα προς τα πίσω, έσκισε το χαρτί στο οποίο δούλευε και το κατάπιε. Πλησίασε τον Λεκ και του είπε : "Έμαθες πότε θα φτάσει το συνεργείο για την αντικατάσταση των καθρεφτών?". Ο Λεκ συνομίλησε μαζί του κρυφά από την Μίνα και όταν επέστρεψαν στο καμαρίνι, η Μίνα είχε αρχίσει να μαζεύει τα πράγματά της. ο Λεκ αποχώρησε βιαστικός μια και προείχαν άλλες δουλειές που έπρεπε να αναλάβει. Αντίθετα ο Edward κοντοστάθηκε βαριεστημένα απέναντι από τη Μίνα και δεν έκανε τίποτα εκτός από το να τραγουδάει ένα αγγλικό εμβατήριο.
Σύντομα χτύπησε η πόρτα και αφού ο Edward άνοιξε τρέμοντας, μπουκάρισε συγχυσμένη η Έφη. Μια λάμψη όμως κρυφής χαράς στα μάτια της, γέμισε αισιοδοξία το δωμάτιο.Η Έφη αγκάλιασε τη Μίνα και ο Edward έφυγε κλείνοντας τη πόρτα πίσω του. Οι γυναίκες είχαν ένα σχέδιο και δεν ήθελε να εμπλακεί σε γυναικείες βρωμοδουλειές.Ήταν αρκετά σοφός ώστε να μη ρωτήσει καν τα βασικά.


----------------------------------------




«Αυτός ο άνθρωπος είν’ αρκετά σοφός, άρα μπορεί πολύ άνετα
να παίζει το ρόλο του χαζού. Και για να γίνει αυτό
χρειάζεται ιδιάζουσα εξυπνάδα. Πρέπει να ξέρει τη διάθεση
όποιου πειράζει, το χαρακτήρα καθενός, και πρέπει να επιλέγει
την κατάλληλη στιγμή, και όχι σαν αγύμναστο γεράκι
να ορμάει σε κάθε φτερωτό που βρίσκεται μπροστά του.
Το ίδιο δύσκολο επάγγελμα μ’ εκείνο του σοφού!
Γιατί η τρέλα του σοφού τρελού είναι ωραία,
ενώ άμα τρελαίνεται ο σοφός εξευτελίζεται, μοιραία.»



Τι υπέροχο κείμενο. Ακούω το κοινό να χειροκροτά, καθισμένος στα παρασκήνια. Η ηθοποιός αποσύρεται και η επόμενη πράξη ξεκινά. Εγώ είχα αποχωρήσει από την σκηνή λίγο πριν το μονόλογο της Βιόλα. Πάντα όποτε ξεστομίζω τις τελευταίες μου ατάκες σε αυτή τη πράξη,ανατριχιάζω.

«Η τρέλα, κύριε, κάνει τροχιά γύρω απ’ τη γη όπως ο ήλιος. Και λάμπει παντού»


Όλο το απόγευμα ήταν μια βαρετή εναλλαγή θεατρικών έργων με διαλλείματα φαγητού.Οι ευγενείς και οι θίασοι έδειχναν να το απολαμβάνουν όμως εγώ είχα το νού μου σε άλλα θέματα.Άσε που ήξερα όλα τα έργα απ'έξω κι ανακατωτά.

Ο ήλιος έπεσε όταν στη σκηνή άρχισε να υπάρχει ενδιαφέρον καθώς επιτέλους, ένας ένας οι γελωτοποιοί με τη σειρά θα βγαίναμε για ένα διασκεδαστικό μισάωρο μονόλογο ο καθένας.Η σκηνή ήταν τεράστια και και κόκκινες κουρτίνες πιάνονταν σα μαλλιά κοπέλας, από τις άκρες τους. Οι θέσεις αμέτρητες και όλες πιασμένες από πλούσια άτομα και οικογένειες.Το εισιτήριο ήταν πανάκριβο και οι φτωχοί πολίτες διασκέδαζαν την ίδια στιγμή στο μεγάλο πανηγύρι που είχε στηθεί για το σινάφι τους κοντά στη Notre Dame. Το θέατρο ήταν για τα υψηλά εισοδήματα σε αυτή τη χώρα.Απόδειξη ότι ο βασιλιάς έπαιζε θέατρο όλη του τη ζωή. Νιώθω ποταπός ψεύτης και κλέφτης μπροστά σε μερικούς γλοιώδεις τύπους μέσα στο κοινό, αλλά σέβομαι πολλούς από τους υπόλοιπους πλούσιους που βρίσκονταν στην όπερα, τούτη τη στιγμή.


Ο πρώτος γελωτοποιός ήταν μαύρος και προς στιγμήν όλοι οι χλιδάτοι θεατές έδειχναν
απορημένοι σε σημείο προσβολής των αρχών τους.Πολλοί γιουχάισαν αλλά τους σώπασε η φρουρά.Ο μαύρος γελωτοποιός ήξερα από πριν ότι είχε βρεθεί μέσα από απίστευτες κακουχίες στην Αγγλία. Στη ζωή του ήταν σκλάβος αλλά μετά από μια τραγωδία στο πλοίο που τον μετέφερε μαζί με ομοεθνείς του στην Αμερική, έλαβε χάρη από το βασιλιά της Αγγλίας και έγινε γελωτοποιός, αφού δεν υπήρχε άλλος τρόπος να αποκτήσει ασυλία από το βασιλικό νόμο.Ιππότης δε μπορούσε να στεφθεί, οπότε ο τύπος έγινε κακήν κακώς γελωτοποιός.Και δε ήταν και άσχημος σε αυτή τη δουλειά.

Προχώρησε μάγκικα στο κέντρο της σκηνής και γέλασε κοιτώντας όλους τους λευκούς, ντυμένους μέχρι τα νύχια, προνομιούχους του σύμπαντος και ξεφώνισε :

"God is black.But don't tell her, 'cause she's very sensitive with her colour"

Οι μεταφραστές τρελάθηκαν.Ένας ιερέας σταυροκοπήθηκε μανιασμένα και αποχώρησε.Οι περισσότεροι γέλασαν. Κάποιοι νευριασμένοι αξιωματούχοι συνομιλούσαν απειλητικά με τους φρουρούς και τους διέταξαν να συλλάβουν τον γελωτοποιό.Το κοινό πάγωσε και ο μαύρος γελωτοποιός ίδρωσε και με κοίταξε. Εγώ ήμουν πίσω από την κουρτίνα ανυπόμονος,ώσπου ακούστηκε ο βασιλιάς να διατάζει άμεση σύλληψη και τότε πετάχτηκα στη σκηνή , με ένα γάτο στα πόδια μου ,κάνοντας αποτυχημένα ζογκλερικά.Οι μπάλες τις οποίες έριχνα όπου να 'ναι έπεσαν πάνω στο γάτο και εγώ σκουντούφλησα επίτηδες πατώντας την ουρά του. Οι ευγενείς ξεκαρδίστηκαν. Σηκώθηκα νευριασμένος και τινάχτηκα για να αποφύγω το τρελαμένο γάτο. Έπεσα από τη σκηνή και βρέθηκα ανάμεσα στο κοινό, και λιγα μέτρα με χώριζαν από τους στρατιώτες. Στράφηκα προς το βασιλιά, ο οποίος έσφιγγε δίπλα του την Μίνα. ΤΙ???


Ξεπέρασα το σοκ και του έγνεψα καταφατικά. Εκείνος δίεταξε τους στρατιώτες να αναπαυτούν και να επιστρέψουν στις θέσεις του καλύπτωντας τις πόρτες. Περιπλανήθηκα ανάμεσα στους διαδρόμους και κορόιδεψα το ντύσιμο μίας σιτεμένης και πριν προλάβει να με βρίσει έσκυψα μπροστά της και της έδωσα ένα κέρμα που εμφάνισα με μαγικό. Της είπα τότε να μη ζητιανεύει για κοπλιμέντα όταν έχει άντρα. Ανέβηκα στη σκηνή και ο μαύρος γελωτοποιός με κοίταξε ανακουφισμένος. Έβγαλε ένα τριαντάφυλλο και το πέταξε σε μια κοπέλα, η οποία το άρπαξε γεμάτη χαρά. Η επέμβαση μου ήταν άμεση.

"Δε θέλετε να ξέρετε που το έκρυβε", πέταξα και ένιωσα τη γλώσσα μου να στάζει βιτριόλι. Με κοίταξε χαμογελώντας και με ρώτησε:
"Ξέρεις τι θέλουν οι γυναίκες?"
"Φυσικά" ,απάντησα. "Άλλωστε μας το χτυπούν συνέχεια",συνέχισα με μυστηριώδες βλέμμα.Στάθηκα ευθυτενής και φώναξα με γυναικεία φωνή :
" Θέλουν έναν άντρα με αίσθηση του χιούμορρρρ"

Χασκογέλασε και με έσπρωξε υποτιμητικά. Άπλωσε τα χέρια του με απορία και ξεστόμισε: "Αυτή είναι η μισή αλήθεια. Ποτέ δεν ακούμε το υπόλοιπο γιατί είμαστε απασχολημένοι να γλείφουμε τα παπούτσια τους."

Προχώρησε, πήρε αγκαλιά το γάτο,τον χάιδεψε και τον άφησε. Τότε λέει:

"Μία γυναίκα θέλει έναν άντρα με αίσθηση του ΔΙΚΟΥ ΤΗΣ χιούμορ!"

Πολλές ανύπαντρες χτυπήθηκαν στις θέσεις τους,ενώ οι παντρεμένες κοίταξαν τους άντρες τους με το βλέμμα " Είναι ψέματα".

Ο μαύρος χειροκροτήθηκε και αποχώρησε αμέσως.Δε θα ολοκλήρωνε το μισάωρό του και φυσικά εγώ θα έκανα πρόγραμμα ΜΙΑΣ ώρας.Το κοινό ήταν τρελαμένο όταν άρχισα να κράζω τα κακώς κείμενα των σχέσεων. Ήταν πάντα το αγαπημένο μου σκετς και έδινα τον καλύτερό μου εαυτό.

"Σας έχει τύχει ποτέ, να είστε παντρεμένοι με μία κοπέλα... και το πατέρα της?

Μα τι ηλίθιος, αυτός είναι ο λόγος που φοράτε κοστούμι κι όχι κολάν αυτή τη στιγμή.
Συνεχίζω..
Περνάτε μία υπέροχη μέρα, χαζεύοντας τις υπηρέτριες στο κτήμα σας και η γυναίκα σας σας ζητάει να κάνετε σεξ? Ναι, σοβαρολογώ. Τι σεξ μωρή? Δεν έχεις άλλες δουλείες?Είσαι παντρεμένη γυναίκα. Κάνε αυτό που κάνουν όλες. Απάτησέ με. Άσε με να παίξω με τη νεολαία, πάρε το χοντρό κώλο σου και πιάσε κανένα τεκνό.Αλλιώς χωρίζουμε...

Συμβαίνει και στους καλύτερους, το ξέρω...


Σας έχει τύχει ποτέ να θέλετε να κάνετε μία καλή πράξη? Όπως στους προσκόπους? Αλλά το ξανασκέφτεστε όλο το πρωί, και επιτέλους το μεσημέρι... θυμάστε ότι είστε ο βασιλιάς? Αυτές οι σκέψεις είναι πολύ ρουφιάνες,σκέφτεστε.

Βέβαια υπάρχει και η άλλή άκρη.Αυτή κι αν είναι μέσα σε βαριά σκατά...

Είσαι ένας φτωχός ηλίθιος και θες να αυτοκτονήσεις...Και το μόνο αρκετά ψηλό κτίριο είναι η Παναγία των Παρισίων...Και πρέπει να πληρώσεις είσοδο...

Η εκκλησία είναι α-π-α-ν-θ-ρ-ω-π-ήήήήήήήή"


Οι ευγενείς γελούν ακατάπαυστα ενώ κάποιοι διανοούμενοι της επιστημονικής κοινότητας
δείχνουν να απολαμβάνουν το σώου μου.

"Βλέπω πολλούς επιστήμονες εδώ απόψε. Και πιστέψτε με αυτοί οι τύποι δε ξέρουν τι τους γίνεται. Εννοώ, σνομπάρουν την θρησκεία,οκ?... Θα έπρεπε να ξέρουν καλύτερα. Πιστεύω,βέβαια, ότι η θρησκεία θα έπρεπε να φανεί ανώτερη,να φανεί πολύ ανώτερη.Θα μπορούσαν να βάλουν τους επιστήμονες να συμμετέχουν σε ενδιαφέροντα πειράματα για το καλό της κοινωνίας. Φυσικά τα καλύτερα θα είναι πάνω στη καύση.Είναι πολύ καυτό πεδίο της επιστήμης αυτό. Το πιστεύω θερμά."


Καθώς συνδιαλέγομαι με έναν επιστήμονα από το κοινό που προσπαθεί να το παίξει έξυπνος, του απαντάω "Ελπίζω να καείς μαζί με τη Βίβλο" στο οποίο γελάνε όλοι δυνατά και υστερικά. Μέχρι που το κατάλαβαν.

Κάπως έτσι περνούσε η ώρα και ο βασιλιάς χούφτωνε τη Μίνα, η οποία ανταποκρινόταν και εγώ τρελαινόμουν όλο και περισσότερο. Αλλά μην απελπίζεσαι, τρελέ γελωτοποιέ. Δες τη θετική πλευρά του θέματος. Κάπου θα υπάρχει και αυτή.

http://www.youtube.com/watch?v=gGdGFtwCNBE
Mr. Brightside - The Killers

(Το συγκεκριμένο λινκ είναι εντός ύλης και προτείνω να το δείτε.)


----------------------------------------




Ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλό μου και έπνιξα ένα λυγμό. Κοίταξα το κοινό και άρχισα να τραγουδάω ένα ερωτικό τραγούδι που έγραψα όταν η Μίνα ήταν νεκρή.

Αργότερα το πήρε από τα απομνημονεύματά μου ένας φαβορίτας τραγουδιάρης.

http://www.youtube.com/watch?v=lZfHnvQLAuU



Την στιγμή που το τραγούδι έφτασε στο τέλος του , η όπερα σείστηκε. Όχι από χειροκρότημα ή πανηγυρισμούς. Μια τεράστια έκρηξη κλόνισε τα αυτιά μας και έκανε την καρδιά όλων να αντηχήσει τρομαχτικά στα σωθικά μας.
Η "Μίνα" πάτησε πάνω στο κεφάλι του Λουδοβίκου και έτρεξε σα το δαίμονα πάνω στη σκηνή. Οι φρουροί μας κυνήγησαν αλλά είχαμε εξαφανιστεί στα παρασκήνια μέσα από μυστικά περάσματα που οι αντιστασιακοί φίλοι μου είχαν στήσει εδώ και μέρες.

Ο σκοπός μου ήταν και παραμένει ένας. Η γελοιοποίηση του βασιλιά.Ακόμα κι όταν η Μίνα μου άλλαξε τα σχέδια, το τελικό αποτέλεσμα ήταν ένα. Η πλήξη του εγωισμού του βασιλιά και η στέρηση της πολυτέλειας που ζούσε εις βάρος μας επί χρόνια.

Πιστεύω ότι τα βιβλία της ιστορίας κάποτε θα γράψουν για τις 680.000 λίβρες που δαπανούσε ΜΟΝΟ η Αντουανέτα κάθε μήνα για τα πολύτιμα κοσμήματα,λούσα και ρούχα της.
Κανείς δε ξεχνά τα καθημερινά πάρτυ,τις εκδηλώσεις τα εκατοντάδες μπουφέ που έστηναν κάθε χρόνο.

Την ώρα που 2000 ευγενείς βρίσκονταν στην όπερα παρακολουθώντας έναν γελοίο να λέει σαχλαμάρες, τα πρωτοπαλίκαρα της αντίστασης ανατίναξαν τις αποθήκες κάνοντας σκόνη τις προμήθειες μηνών του γουρουνιού με το σκήπτρο.
Ο Edward μεταμφιεσμένος σε ταπεινό εργάτη έκλεβε ανεκτίμητης αξίας θησαυρούς μαζί με άλλους 10 επαναστάτες. Ο Edward κράτησε ως αμοιβή ένα κουτί πολύτιμο για εκείνον και τα υπόλοιπα πλούτη μοιράστηκαν στο κόσμο ή δώθηκαν στην αντίσταση.Ακόμα κι έτσι όμως
οι θησαυροί του Λουδοβίκου και ο πλούτος του ήταν σημαντικά δυνατός. Ο Λουδοβίκος βέβαια αναγκάστηκε να πάρει οικονομικά """μέτρα""" εξαθλίωσης. Το ψωμί πουλιόταν 60% πιο ακριβά όταν οι μισθοί ανέβαιναν μόλις 20% και αυτοί μόνο στο 30% της αστικής τάξης. Εκατομμύρια άνθρωποι πείνασαν τους επόμενους μήνες και μερικές χιλιάδες πέθαναν από εξαθλίωση. Πείνασα,κυνηγήθηκα (και θα πέθαινα χίλιες φορές) μαζί τους. Ο Λουδοβίκος έπρεπε να μαζέψει λεφτά με το τρόπο που ήξερε. Πατώντας κεφάλια.
Οι ραψωδοί είχαν συγκεντρώσει τη πρώτη μικρή ομάδα αντιστασιακών έξω από το Παρίσι, που 11 μήνες αργότερα δίνουν όρκο ανυποταγής κατά του Λουδοβίκου συσπειρωμένοι,αποφασισμένοι και ασταμάτητοι.

Αυτός ο όρκος δόθηκε σήμερα. 20 Ιουνίου 1789.

Ο Λουδοβίκος ζούσε για μήνες με απειλές, ελλείψεις σε τρόφιμα,υγιεινή και καθρέφτες. Σήμερα, η μέχρι χτες ανύπαρκτη κοινωνική δύναμη των αστών τον φτύνει στα μούτρα. Και όταν θα διαβάζετε αυτό το ημερολόγιο, φίλοι και αδερφοί Παριζιάνοι, θα είμαι χιλιόμετρα μακριά σας. Δε ξέρω και δε φαντάζομαι σε ποιανού τα χέρια θα πέσει αυτό το ημερολόγιο στο μακρινό μέλλον, όμως σήμερα αποφασίστηκε κατάληψη της Βαστίλλης στις 14 Ιουλίου. Ελπίζω στις 14 Ιουλίου να είστε ζωντανοί και να φυλάξετε αυτό το ημερολόγιο.

Ο Θεός του κόσμου να σας έχει καλά.

To be concluded...

7 Χρόνια Γρουσουζιά

Σχεδόν Μεσάνυχτα

Το δωμάτιο πλημμύριζε σκοτάδι και υγρασία. Ήταν μία τρύπα σε σχήμα κύβου απογυμνωμένη από αντικείμενα, παρ' όλα αυτά ένας τεράστιος λεκές στο τοίχο φανέρωνε ότι μέχρι πριν λίγο καιρό χρησιμοποιόταν σαν αποθήκη φαγητών. Ήταν πραγματικά εύκολο να σχεδιάσω τη διαδρομή από τη σάλα με τους καθρέφτες έως αυτό το βρώμικο υπόγειο, στο μυαλό μου. Οι φρουροί με έσερναν ικανοποιημένοι μετά από το συμπυκνωμένο μίσος που έβγαλαν για το σινάφι μου. Μου έβαλαν απλά ένα ψάθινο πράμα στο κεφάλι ώστε να μη βλέπω. Αλλά είναι απελπιστικά αφελές να πιστεύεις , ότι ένα κτίριο χωρίς στροφές και περίπλοκους διαδρόμους,στο οποίο η κεντρική σάλα συνδέεται απευθείας με σκάλες που οδηγούν στο υπόγειο, είναι γεωγραφικός γρίφος για ένα άτομο με στοιχειώδη λογική.

1 ώρα πριν

Οι φρουροί χασκογελούσαν κάθε λίγα δευτερόλεπτα καθώς πέταγαν αισχρά αστεία για τις σχέσεις που θα έπιανα με τα ποντίκια της κλούβας και τους σκλάβους από τη Βαστίλη. Φτωχά,βασιλικά μαντρόσκυλα. Δεν υποψιάζονται τίποτα. Πάω στοίχημα ότι εκτός της Έφης που ήταν στο κόλπο, όλοι οι υπόλοιποι καλλιτέχνες έχουν ασπρίσει σα το χιόνι.

Ξαφνικά σταματάμε απότομα. Το κεφάλι μου χτυπάει με ορμή σε ένα λιθόστρωτο πάτωμα και νιώθω τα πλευρά μου να ραγίζουν καθώς ένα πούστικο κλωτσίδι μου κόβει την ανάσα. Ένα χέρι με αρπάζει από τη ψάθινη μάσκα και την αφαιρεί βίαια. Τυφλώνομαι από τις λάμπες μέσα στο υπόγειο και πριν προλάβω να καλύψω το πρόσωπό μου, μία μπότα πλησιάζει το σαγόνι μου και μου σκοτεινιάζει την όραση. Ενστικτωδώς, αρπάζω το πόδι που πάει να με συνθλίψει, αλλά μόλις απλώνω τα χέρια μου, τα πλευρά μου με προδίδουν και παρατάω την προσπάθεια. Ένας έξαλλος φρουρός αρπάζει το μπαστούνι μου, το οποίο κουβάλαγε ένας κατώτερος στρατιώτης για να το φυλάξει, και μου σπάει τη μύτη. Τρέχουν αίματα προς το στόμα μου. Παράλληλα τυφλώνομαι προσωρινά και δακρύζω σαν αλλεργικός. Οι φρουροί με φτύνουν και με παρατάνε στο δωμάτιο σακατεμένο. Όταν και ο τελευταίος στρατιώτης φεύγει κρατώντας μία λάμπα στα χέρια του,μένω με τη πλάτη στον υγρό τοίχο και τη μύτη μου να αναβλύζει κατακόκκινο αίμα γελωτοποιού.

Σχεδόν Μεσάνυχτα ξανά
Είναι σχεδόν μεσάνυχτα.Αλλά νομίζω το ξέρετε ήδη. Τα πλευρά μου με πεθαίνουν γι' αυτό αποφεύγω τις πολλές κινήσεις και αποφασίζω πως ήρθε η ώρα για ανάρρωση. Βγάζω μία κλεψύδρα από την τσέπη στον δεξί μου αστράγαλο και την τοποθετώ δίπλα μου. Ξαπλώνω στο βρώμικο πάτωμα μέσα στο αίμα μου και τα δάκρυά μου καθώς οι πρώτοι κόκκοι άμμου πέφτουν από το στόμιο. Τα μάτια μου βαραίνουν αυτομάτως και μέσα σε δευτερόλεπτα έχω αποκοιμηθεί. Δύο λεπτά αργότερα το πρώτο όνειρο με χτυπά σαν αστραπή. Το γράμμα της Μίνας φτάνει στη πόρτα του δωματίου μου στο παλάτι. Είμαι με τις πιτζάμες και το κρεβάτι μου είναι στρωμένο από τις βασιλικές υπηρέτριες εδώ και ώρα. Διαβάζω αγχωμένος ,και νευριασμένος με τη δειλία μου, την επιστολή απόγνωσης αυτής της νευρωτικής,λιγνής κουκλάρας που γνώρισα τραυλίζωντας πριν κάτι μέρες στην δεξίωση γενεθλίων της μητέρας μου.Η Μίνα ξεχώριζε για την αλητεία της. Με κοίταζε με αυτά τα πρόστυχα καστανά μάτια της καθώς την πλησίαζα γεμάτος ανυπομονησία. Όταν όμως έφτασα ένα βήμα μακριά της ξεροκατάπια και πάγωσα για λίγα δευτερόλεπτα.Μετά τις πρώτες αμήχανες στιγμές,η Μίνα με τράβηξε πονηρά από το χέρι και βγήκαμε στο μπαλκόνι. Της είπα πόσο πολύ μου άρεσε η πανσέληνος και πόσο θα ήθελα να την χαζεύω από κάποιο πάρκο μέσα στη πόλη,αλλά και πόσο πολύ φοβόμουν να βγω από το παλάτι. Έδωσα μια υπόσχεση σε αυτό το κινούμενο μπελά που θαρρείς πως δεν ήταν πριγκίπισσα αλλά άστεγο χαμίνι και πήγα στο δωμάτιό μου. Το χαμίνι ήταν απογοητευμένο.Την απέφευγα εδώ και μέρες. Δεν ήθελα να βγω.Φοβόμουν.Ο κόσμος είναι κακός και απρόβλεπτος για ένα χαζό καλομαθημένο σαν εμένα. Η πανσέληνος μπορεί να πάει να πνιγεί. Στο όνειρο, η πραγματικότητα σταματούσε και εγώ πετούσα με φτερά σα του σπουδαιότερου Ελοχίμ και έφτανα μέχρι το φεγγάρι όπου με περίμενε η Μίνα σε ένα τεράστιο ξέφωτο γεμάτο πυγολαμπίδες.Εκεί το χώμα ήταν φωτεινό και ασημί μιας και πατούσαμε στη σελήνη. Από ένα μεγάλο λόφο αντικρίσαμε τη Γη ξαπλωμένοι και φιληθήκαμε με πάθος.

Η Μίνα άρχισε να με γλύφει και όπως πλησίαζε το αυτί μου, έκανε να με δαγκώσει και εγώ πετάχτηκα τρομοκρατημένος.

Άνοιξα τα μάτια μου έχοντας γύρω το σκοτάδι και δύο κόκκινα μάτια έτρεχαν μακριά μου πανικόβλητα. Στη θέα τους πετάχτηκα όρθιος και ούρλιαξα καθώς τα πλευρά μου έσκιζαν το δέρμα και η φωνή μου πάγωσε από πόνο για τα πλευρά και τρόμο για τον αρουραίο που έτρεχε φορτσάτος στο κελί,σαν να ήταν δαιμονισμένος. Ο αρουραίος κρύφτηκε σε μία τρύπα στο τοίχο και εγώ ψηλάφισα αηδιασμένος το ευτυχώς ανέπαφο γλυκό μου αυτάκι.Άναψα ένα σπίρτο και είδα ότι η κλεψύδρα είχε μόλις αδειάσει. Ο προγραμματισμένος μου ύπνος είχε ολοκληρωθεί και πλέον είχα ανακτήσει αρκετή από τη δύναμή μου. Όμως είχα ένα εσωτερικό τραυματισμό που με πέθαινε. Ήταν ώρα για λίγο διαλογισμό μέχρι να έρθουν οι ενισχύσεις. Τους περίμενα κατά τη μία έξω από την πόρτα μου.

Η μέθοδος αναπνοών που μου έδειξε ο Edward έκαναν τη δουλειά τους και αισθανόμουν πολύ καλύτερα. Περίμενα υπομονετικά το ιππικό, αφού είχαν μείνει λογικά μόλις δέκα λεπτά μέχρι την εκρηκτική εμφάνιση των συνεργών μου. Επειδή όμως αυτό το ημερολόγιο έχει σκοπό να εντυπωσιάσει όποιον τυχόν το διαβάσει,παραθέτω τι έχει γίνει μέχρι τώρα, μερικούς ορόφους πιο πάνω.
-------------------------------------------


Η Έφη ξεκίνησε διστακτικά ώστε να δείξει έκπληκτη με τα έκτροπα που συνέβησαν. Χαιρέτησε τους ευγενείς και έδωσε το σινιάλο σε μερικές αρλεκίνους να αρχίζουν να χορεύουν παιχνιδιάρικα γύρω από τους πιωμένους ευγενείς. Οι γυναίκες τους διασκέδαζαν στη διπλανή σάλα ανταλλάσσοντας ηλίθιες ιστορίες καθώς χορευτές από την Ασία λικνίζονταν πρόστυχα ανάμεσά τους. Οι πιο στερημένες από αυτές χάιδευαν τους χορευτές και τους έσερναν σε διάφορα δωμάτια για να τις ξεπατώσουν. Πίσω στη κεντρική σάλα, ο βασιλιάς τραγουδούσε ένα παραδοσιακό γαλλικό άσμα μαζί με την Έφη η οποία καθόταν δίπλα του και έπινε αργά ένα γλυκό κόκκινο κρασί. Οι γυναίκες αρλεκίνοι ικανοποιούσαν διάφορους ευγενείς κάτω από το τραπεζομάντιλο καθώς τους έλεγαν σεξουαλικά ανέκδοτα. Λίγο πιο πέρα, κάποιοι πρίγκιπες χάζευαν τσιγγάνες να χορεύουν τσιφτετέλια. Στο δωμάτιο των γυναικών, μία μπάντα από την επαρχία των μεταλάδων ξεσήκωνε τις βαριεστημένες συζύγους με εξωφρενικούς στίχους και προκλητικό σώου. Χαιρόμουν πραγματικά για αυτούς τους μασκοφόρους σατανάδες (βλ. " Η μελωδία της αηδίας")...

Το γλέντι έφτανε στο αποκορύφωμά του όταν η Έφη σταμάτησε τους μελωδούς και ζήτησε την προσοχή των καλεσμένων. Σηκώθηκε αέρινα και γύριζε αργά γύρω από το τραπέζι ανεβάζοντας σασπένς λέγοντας πως ήρθε η ώρα για μία διδαχή.

Και πάει κάπως έτσι:

"Γελάς, και ρισκάρεις να γίνεις γελοίος.
Κλαις, και ρισκάρεις να γίνεις αδύναμος.
Ζεις, και ρισκάρεις να πεθάνεις.
Ελπίζεις, και ρισκάρεις να φτάσεις στην απόγνωση.
Επικοινωνείς, και ρισκάρεις να φανερωθείς.
Προσπαθείς, και ρισκάρεις να αποτύχεις.
Κι όλα αυτά γιατί αυτός που δε ρισκάρει τίποτα,δεν κάνει τίποτα και δεν έχει τίποτα, ΕΙΝΑΙ ένα τίποτα."

Οι ευγενείς έχασκαν αποσβολωμένοι και χειροκρότησαν μετά από δυο δευτερόλεπτα σιγής.Η Έφη κάθισε,ήπιε μια γουλιά κρασί και τους έδειξε ένα παιχνίδι με κάρτες το οποίο άρχισαν να παίζουν μανιωδώς.

--------------------------------------------

Πίσω στο κλουβί, άρχισα να τρελαίνομαι από την αγωνία και είχα κλείσει τα μάτια μου προσπαθώντας να ηρεμήσω και να μη πεθάνω από υπερκινητικότητα.

Και τότε, η ησυχία διαταράχτηκε από ανήσυχα βήματα πάνω από το κλουβί. Μια ντουζίνα ζευγάρια πόδια περπατούσε στα χαλίκια του κήπου και σταμάτησε μπροστά στο μεγάλο τοίχο. Ήμουν ακριβώς κάτω από το δωμάτιο με τον υπέροχο τοίχο που θα γινόταν κομματάκια σε ένα λεπτό. Άκουσα ψιθύρους και αναγνώρισα τη φωνή του Λεκ. Η καρδιά μου είχε αρρυθμίες. Κάλυψα τα αυτιά μου και κουλουριάστηκα στον τοίχο του κελιού μου. Οι συμμορίτες χασκογελούσαν και μετά από λίγα δευτερόλεπτα ο τοίχος εκτοξεύτηκε προς τα μέσα. Η πυρίτιδα άνοιξε το δρόμο για τους απελευθερωτές μου καθώς ένας εκκωφαντικός κρότος τάραξε αυτή τη πλευρά του κτιρίου. Οι εισβολείς μπούκαραν γρήγορα γρήγορα στο δωμάτιο, που βρισκόταν πάνω από το υπόγειο που βρισκόμουν. Με κοίταξαν ευχαριστημένοι από το τρύπιο ταβάνι του κελιού μου και έσπευσαν να με αρπάξουν. Ήμασταν όλοι κι όλοι 13 άτομα. Προχωρήσαμε νευρικά στον διάδρομο έξω από το πυρπολημένο δωμάτιο, όπου 3 φρουροί είχαν λιποθυμήσει από την έκρηξη. Ο Λεκ κι εγώ κρυφτήκαμε πίσω από ένα τοίχο στα δεξιά και οι υπόλοιποι εξαπλώθηκαν στο διάδρομο ψάχνοντας για κάλυψη. Ο Edward σήκωσε τη κουκούλα που φορούσε και μου έκλεισε το μάτι. Γύρισε τότε τη πλάτη του και κινήθηκε προς τη σκάλα μαζί με τον κοντό καράφλα φίλο του Λεκ. Ακούσαμε τρέξιμο και φωνές στη σκάλα και είδαμε 5 φρουρούς να κατεβαίνουν αγχωμένοι. Όταν κατέβηκαν από τη σκάλα, ο Edward με ένα χτύπημα του μπαστουνιού του στον κρόταφο του πρώτου φρουρού, τρόμαξε τους άλλους 4 ένστολους. Τότε, ο καράφλας έπιασε τάχιστα δύο απ' αυτούς και τους χτύπησε τα κεφάλια, κάτι που βρήκα πολύ αστείο. Ο ένας από τους δύο φρουρούς που έμεναν ακόμα όρθιοι τόλμησε να βγάλει το ξίφος του, όταν ο Edward τον χτύπησε με το μπαστούνι του στο πίσω μέρος του κρανίου, εξουδετερώνοντας τον.

(Κάπου εδώ προτείνεται η ακρόαση ρυθμικής instrumental για σκηνές βρωμόξυλου ή για τους πιο ψαγμένους λίγη hardcore.)

Αυτό το κομμάτι είναι ό,τι πρέπει
http://www.youtube.com/watch?v=hez7bGbutBs

Ο Λεκ κι εγώ ξεχυθήκαμε στις σκάλες και όταν βγήκαμε στο διάδρομο του πρώτου ορόφου, αντικρίσαμε μια ντουζίνα στρατιώτες να κατευθύνονται νευριασμένα προς εμάς. Δίπλα μας στριμώχτηκαν οι υπόλοιποι συμμορίτες.3 φουσκωτοί ραψωδοί συμπεριλαμβανομένου και του καράφλα κοντού, ο Edward με τη πράσινη κουστουμιά του να ξεχωρίζει και τα καστανά μαλλιά του να καλύπτουν το ένα του μάτι. Αριστερά του,3 πυροτεχνουργοί που κρατούσαν σφυριά και μπαστούνια και ένας λιγνός γκριζομάλλης που κρατούσε
δυο σακουλάκια με κροτίδες αντιπερισπασμού.Πίσω τους, δύο νάνοι ζωσμένοι με στιλέτα. Κι άλλοι φρουροί εμφανίστηκαν από την άλλη άκρη του διαδρόμου. Ήμασταν περικυκλωμένοι. Κοίταξα τον Λεκ και εκείνος έγνεψε στον γκριζομάλλη, ο οποίος πέταξε 4 στρακαστρούκες στα πόδια των φρουρών απέναντί μας. Καπνός γέμισε τα πρόσωπά τους και άρχισαν να βήχουν. Οι νάνοι στράφηκαν προς την άλλη πλευρά και πέταξαν κάμποσα στιλέτα που βρήκαν τους μπροστινούς φρουρούς ακριβώς δίπλα στο λαιμό. Οι φρουροί έπεσαν κάτω σφαδάζοντας και οι επόμενοι μας πλησίασαν απειλητικά. Ο κοντός καράφλας έπεσε πάνω τους μαζί με τους άλλους δύο ραψωδούς και τους αφόπλισε έυκολα.Οι μπουνιές από τα χέρια των φουσκωτών έφευγαν με μίσος στα πρόσωπα των στρατιωτών και αίμα πετάχτηκε στο τοίχο. Οι φρουροί έφτυναν δόντια και εμείς προχωρήσαμε πιο κοντά στη πόρτα,την οποία έκλειναν άλλοι 3 φρουροί. Ένας νάνος πέταξε στιλέτο που βρήκε στο πόδι τον έναν και οι άλλοι δύο άρχισαν να τρέχουν.Ο Edward τους κυνήγησε πριν φωνάξουν ενισχύσεις και τους χτύπησε σε νευρικές απολήξεις, στέλνοντάς τους για ύπνο. Ο γκριζομάλλης έσπασε ένα παράθυρο και ο καπνός διασκορπίστηκε. Οι φρουροί σταμάτησαν το βήχα και επιτέθηκαν στο Λεκ με τα σπαθιά τους.Ο Λεκ απέφυγε ένα κατακόρυφο χτύπημα και χτύπησε τον φρουρό με τον αγκώνα.΄Τότε,αρπάζει τον ίδιο φρουρό από το λαιμό και τον βάζει σαν ασπίδα απέναντι στη φρουρά.Πιάνει από τη ζώνη του φρουρού ένα μαχαίρι και σπάει το σβέρκο του φρουρού.3 φρουροί πέφτουν καταπάνω του και ο ένας σκίζει το χέρι του Λεκ, που όμως δεν κολώνει και έρχεται σε απόσταση αναπνοής από τον μάγκα που τον τραυμάτισε και του ρίχνει ένα γερό κουτουλίδι. Οι άλλοι δύο αστοχούν, καθώς ο Λεκ - απίστευτα γρήγορα- κάνει έναν ελιγμό και στην επαναφορά σκάει ένα uppercut στο σαγόνι του ενός. Ο άλλος, με τη πλάτη στο τοίχο, ρίχνει χτυπήματα απελπισίας, που αποφεύγει ο Λεκ σαν αίλουρος παρά το τεράστιο όγκο του, και σαν απάντηση καρφώνει το μαχαίρι του στον ώμο του φρουρού που πέφτει κάτω ουρλιάζοντας.

Η συμμορία μας αρχίζει να προχωράει προς το διάδρομο που καθάρισε ο Edward, όταν 5 φρουροί με πιστόλια κατεβαίνουν από τη σκάλα και μας ρίχνουν μανιασμένα.Η ομοβροντία χτυπά ένα ραψωδό στο στήθος και αυτός σωριάζεται βαριανασαίνοντας στο χαλί. Ο Λεκ και o Edward κρύβονται πίσω από ένα καναπέ και εγώ σκύβω αποφεύγωντας μια βολή ενώ ταυτόχρονα τραβάω μια λεπίδα από τη θήκη του αριστερού αστραγάλου μου και την πετάω στον πολυέλαιο πάνω από τα κεφάλια των φρουρών. Ο πολυέλαιος πέφτει στα κεφάλια 3 φρουρών. Οι δύο ακριανοί έχοντας ξεμείνει από βώλους, βγάζουν τα σπαθιά τους και με πλησιάζουν.Τότε ο καράφλας μπαίνει στη μέση και κλωτσάει τον ένα φρουρό στην κλείδωση ρίχνοντας τον στα γόνατα.Ο καράφλας παίρνει το σπαθί του και ξιφομαχεί άγρια με τον τελευταίο φρουρό που κλείνεται σε μια γωνία και δέχεται μία σουβλιά στο στομάχι.Ο φρουρός που είναι στα γόνατα αναισθητοποιείται από τον Edward.

Η ατρόμητη και τρελαμένη συμμορία ανεβαίνει στο τελευταίο όροφο όπου μας περιμένουν 30 φρουροί.Ο γκριζομάλλης πετάει 5 βόμβες καπνού που γεμίζουν το δωμάτιο και μας πνίγουν όλους.Τότε ο Edward, ό,τι πιο κοντινό σε νίντζα διαθέτει αυτή η ομάδα, ελίσεται χωρίς να αναπνέει και να βλέπει μέσα στον καπνό παραλύωντας και τα 30 μαντρόσκυλα του βασιλιά.Όταν επιτέλους ακούγεται το σύνθημα της νίκης, ο γκριζομάλλης σπαέι τα τζάμια για να ανασάνουμε όλοι σαν άνθρωποι. Ο Edward είναι έτοιμος να καταρρεύσει και οι νάνοι τον περιποιούνται με ένα φλασκί βότανα.Πλέον μας χωρίζουν κάμποσοι όροφοι από τους φρουρούς της αυλής, αφού όλοι οι φρουροί στο κεντρικό κτίριο έχουν πέσει για ύπνο.

Ήρθε η ώρα για τη φάρσα. Οι 3 πυροτεχνουργοί τοποθετούν τα εκρηκτικά στη μεγάλη σάλα με τους καθρέφτες. Το δωμάτιο του εγωισμού του Λουδοβίκου. Ο παράδεισος ναρκισσισμού του μεγάλου μας νταβατζή. Η υπόλοιπη ομάδα σκορπίζεται και φεύγει από τις πίσω πόρτες του παλατιού.Ένας ραψωδός έπεσε νεκρός.Θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί. Θα τα βάλω με τον εαυτό μου μετά. Τώρα όμως έχω ένα σώου να δώσω.

Ανοίγω τη πόρτα της αίθουσας της δεξίωσης. Όλοι γυρνάνε προς εμένα. Ο Λουδοβίκος κοιτά απορημένος και αρχίζει να ιδρωκοπάει.Έχω δύο λεπτά να πω το ανέκδοτό μου.


"Ένας ατζέντης συζητάει με τον βασιλιά για ένα υπερθέαμα που πρέπει να μπει οπωσδήποτε στο φεστιβάλ. Ο ατζέντης περιγράφει το σώου. Πρώτα, ο πατέρας και η μητέρα γαμιούνται στη σκηνή και το παιδί τους εκτελείται.Τότε ένα μπάσταρδο έρχεται και γαμάει τη μαμά, η οποία ξερνάει μια ζαρωμένη και ηλίθια κόρη.Το μπάσταρδο συνεχίζει το έργο του γαμώντας και την κόρη που μόλις γεννήθηκε" Και τότε ο βασιλιάς ρωταέι αηδιασμένος: "Και πως λέγεται αυτή η φαρσοκωμωδία?" Κι ο ατζέντης απαντάει : "Μητέρα Γαλλία" "


Οι ευγενείς με κοιτάνε αηδιασμένοι και τρομοκρατημένοι.Μάλλον ξεπέρασα τον εαυτό μου σε αισχρότητα.

Περνάνε λίγα δευτερόλεπτα και ο Λουδοβίκος με κοιτάει ξεστομίζοντας:

"Ξέρεις τι θα συμβεί τώρα, παλιο-ηλίθιε?"

"ΦΥΣΙΚΑ!", απαντάω.

"7 ΧΡΟΝΙΑ ΓΡΟΥΣΟΥΖΙΑ"