The end is the beginning Part I

Οι άμαξες του θίασου είχαν περάσει τα τείχη και όλοι πετάχτηκαν ορεξάτοι έξω για να δουν την ηλιόλουστη μέρα που τσουρούφλιζε τα πέτρινα χτίσματα στο κέντρο του Παρισιού.
Εγώ πάλι περπάτησα ήρεμα προς το μαζεμένο πλήθος έξω απο τη κατασκήνωση του θιάσου που πλέον ήμουν μέλος και με βλέμμα στον ουρανό παρατηρούσα τα γειτονικά κτίρια με ανυπομονησία. Παντού σημαίες κρεμασμένες από στύλους ενώ η βραδιά του μεγάλου πανηγυριού έφτανε σε 3 μέρες.
Κάπου εδώ πρέπει να τονίσω ότι το σχέδιό μου περιλαμβάνει όλους τους πολιτικούς κρατούμενους της πόλης, όλους τους γελωτοποιούς του θιάσου μου και των άλλων 2 μεγάλων θιάσων που θα έρχονταν σε λίγες ώρες για να συνοδέψουν την επίσημη βασιλική γελωτοποιό Efi Vodi, καλλιτεχνικό ψευδώνυμο της κάποτε μαθητευόμενης μου κλόουν. Τελικά η παγκόσμια ιστορία είναι λίγο αστεία (έως πολύ μπορώ να πώ.)...
Το μεσημέρι, ενώ όλοι ετοιμάζονταν πυρετωδώς (δλδ πέθαιναν στον ύπνο) έκανα μια βόλτα μέσα στην πόλη όπου συναντήθηκα με κάτι γνωστούς αντιστασιακούς και μου είπαν πως θα επέβλεπαν μια εξέγερση στις φυλακές σε 2 νύχτες από τώρα...
Οι φυλακισμένοι θα απασχολουσαν τα στρατεύματα που βρίσκονται στα τείχη και σε άλλα σημεία μέσα στην πόλη από το να έρθουν να διακόψουν το φεστιβάλ που θα είχε πάρει μια ανεξέλεκτη τροπή και κάποια αναπάντεχα σκετσάκια θα είχαν προστεθεί.... ,έτσι για το reggae.


Αφου τελείωσε και αυτή η δουλειά, περιπλανήθηκα στα παζάρια της πόλης όπου σούφρωσα άρον άρον δίαφορα κουρέλια και τα φόρεσα επι τόπου. Έμοιαζα με άστεγο Άγγλο που είχε πίει τα κέρατά του και είχε ξεράσει τον τάμεση.Ό,τι έπρεπε για να γίνω ένα με τους υπόλοιπους γελωτοποιούς που οι περισσότεροι ήταν άνεργοι αρλεκίνοι από τη βασιλική Αγγλία, η οποία είχε ξαποστείλει τους γελωτοποιούς λόγω αφορισμού... Οι γελωτοποιοί στην Αγγλία απαγορεύτηκαν τον 15ο αιώνα αλλά κατάφεραν να επιβιώσουν κάνωντας τις πιο κάφρικες και απαρατήρητες από το καθεστώς δουλειές. Όπως έλεγε και ο μέντοράς μου : “Ένας άνεργος γελωτοποιός δεν είναι κορόιδο κανενός”


Αργά το απόγευμα γύρισα στο μεγάλο κάμπινγκ των τριών θιάσων που θα πλαισίωναν τους διασκεδαστές της βασιλικής αυλής. Η πληθώρα (calendar word) θεαμάτων που μπορούσε να δει κανείς εκείνη τη στιγμή να εκτυλίσσεται περιελάμβανε χορευτές που έκαναν εξαντλητικές πρόβες,χοντρές γρίές να καταπίνουν φλόγες, τραγουδιστές να βγάζουν γκαρίδες επηρεασμένοι από τις μουσικές των επαρχιών (χιπ χοπ και μεταλ) και να εκτελούν τραγούδια όπως “Ασέλγεια εις βάρος των μικρών αυλικών”, “Παρίσι βρώμα δρόμοι”, “Στη Βαστιλη το κραταμε ζωντανό”, “Enter Dartagnan(εντερ νταρτανιαν)”, “Stairway to Notre Dam”, “For those about to eat padespani(we salute you)” και άλλες επιτυχίες. Να μη ξεχάσω φυσικά τους διάφορους γελωτοποιούς να δοκιμάζουν χιλιοειπωμένα αστειάκια όπως το εξής το οποίο σταμάτησε να είναι επίκαιρο πριν κάτι αιώνες:


Προχωράς παιχνιδιάρικα σε μία κοπέλα, κατά προτίμηση την κόρη του βασιλιά και της λες : “Μπορώ να βγάλω τη γλώσσα μου και να ακουμπήσω το φρύδι μου”.
Η κοπέλα εξστασιάζεται. Τι είδους ερπετοειδή γλώσσα μπορεί να διαθέτει αυτός ο υπήκοος του βασιλιά μας και να κάνει κάτι τόσο δαιμονικό?
Μα προς Θεου, τότε ο γελωτοποιός κάνει το εξης. Βγάζει έξω τη γλώσσα του , ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ, πιάνει με το δάχτυλό του το φρύδι του. HAHA do you get it? Ok, είναι για το πούτσο το ξέρω.

Επίσης να μη ξεχάσω ότι padespani is registered copyright trademark of Μαρια Αντουανέτα all rights reserved 1755-1793

Αηδιασμένος από το σπαταλημένο ταλέντο αυτών των ανθρώπων που περίμεναν απεγνωσμένα τα ηλίθια και σνόμπ γέλια των μεθυσμένων και ανώμαλων αυλικών, άρπαξα ένα πυρσό και άναψα μερικά βεγγαλικά. Με το που είδαν τις εκρήξεις στον σκοτεινό ουρανό, τα γύρω στα 200 άτομα που ήταν μαζεμένα στο κάμπινγκ, ήρθαν δειλά δειλά προς το μέρος μου , οι μισοί να ακούσουν τι να είχα να πω και οι άλλοι μισοί να με βρίσουν που σπατάλησα βεγγαλικά.

Πριν προλάβουν να με πλησιάσουν εξαφανίστηκα σε ένα σύννεφο καπνού και ετοιμάστηκα μέσα στο αντίσκηνο που μοιραζόμουν με τους βρετανούς τζέστερς.Όταν όλοι κοιτούσαν σαν ηλίθιοι τον καπνό που αραίωνε, σφύριξα με στόμφο πίσω τους καθώς εγώ στεκόμουν με παρανοικό χαμόγελο στο κέντρο του κάμπινγκ όπου είχε στηθεί λίγο πιο πέρα μια μεγάλη φωτιά και γύρω μου 10 νάνοι ντυμένοι Μαρίες Αντουανέτες να χορεύουν συρτάκι και ένας τύπος να ακούει απο το mp3 μου και να κάνει headbanging.(Αυτός ήταν άκυρος με το σχέδιό μου-είχε ξεμείνει εκεί από πριν)

Άρχισα να τους αφηγούμε τη μικρή ιστορία ενός παιδιού που αποκληρώθηκε και τη θέση του πήρε ο Λουδοβίκος και η σνομπ Αυστριακή χίμαιρα που εποφθαλμιούσε το θρόνο από τα παιδικά μου κιόλας χρόνια.Την κυρία παντεσπάνι
Συνέχισα με ένα diss στο επάγγελμα του γελωτοποιού και στην ανεκδιήγητη παράσταση της Efis Vodi που με ανάγκασε να παραιτηθώ.

Η άβουλη μάζα από entertainers που περιφερόταν πριν 10 λεπτά στο κάμπινγκ είχε συσπειρωθεί για μια εκρηκτική παράσταση στο παλάτι.

Αλλά προς Θεού, ο βασιλιάς πρέπει να πάρει ένα καλό μάθημα.

Οσό μίσος και να έκρυβα για το Λουδοβίκο, γεγονός είναι ότι είχα γίνει πιστός του entertainer και σύμβουλος.

Το μόνο που αξίζει να πάθει είναι γελοιοποίηση.Ούτε θάνατος ούτε βασανιστήρια σωματικά ούτε κολονάτο ούτε σύννεφο φατούρο.

Μια καλή , ξηγημένη γελοιοποίηση.

Με δέος συνειδητοποίησα ότι όσο και να είχα αλλάξει μέρος του εαυτού μου, το παλιό κομμάτι του γελωτοποιού αναδυόταν ξανά. Και αυτό δεν ήταν κακό εφόσων χρησίμευε στα σχέδιά μου. Παρότι σχεδόν κατέστρεψα την προσωπικότητα του γελωτοποιού σε μία νύχτα, τα κόλπα και ο τρόπος σκέψης του αρλεκίνου ακόμα με βολεύουν...Τουλάχιστον μέχρι το φινάλε.

Old habits die hard, I guess...

http://www.youtube.com/watch?v=8efM1or-bGA

I killed my old rotting self to make a better one...

Αυτό που μαθαίνεις από την πρώτη στιγμή που γεννιέσαι είναι να προστατεύεις πάντα τον εγωισμό σου.

Να καλύπτεις πάση θυσία την αδυναμία να του πας κόντρα και φυσικά να προσπαθείς συνέχεια να του προσφέρεις ό,τι επιθυμεί και να αδιαφορείς για την πνευματική σκλαβιά που έχεις υποστεί από τον ίδιο σου τον εαυτό...

Οι περισσότεροι άνθρωποι πείθουν τον εαυτό τους ό,τι αυτό συμπίπτει με την έννοια της αυτο-διατήρησης και της επιβίωσης καθώς το να αρνούμαστε να προφυλάξουμε τα -φαινομενικά- δικά μας συμφέροντα και τις ολοένα και πιο τολμηρές και υψηλές απαιτήσεις που βάζουμε στον εαυτό μας, θα έλεγε κανείς ότι αγγίζει τα όρια της αυτοκτονίας και της χαζομάρας...

Η ανθρώπινη κατάσταση του να απορρίπτεις τις όποιες πειθαρχικές φωνές μέσα στο κεφάλι σου, έχει αποδοθεί από τα αρχαία χρόνια σε ανθρώπους στα όρια της τρέλας.Αυτοί οι άνθρωποι από τα αρχαία χρόνια πάλι, συμμετείχαν ενεργά σε κοινωνικά γεγονότα δίνοντας μια άλλη διάσταση των πραγμάτων...

Από την αρχαία ελλάδα και τους παιχνιδιαρηδες, ημίτρελους σάτυρους στα θρησκευτικά πανηγύρια του Διόνυσου και την μεσαιωνικη ανθηση του επαγγελματος του βασιλικου τζεστερ, ανθρωποι με άπειρη σοφία, χιούμορ και ταλέντο στο τρολάρισμα και το πούλημα τρέλας έδωσαν σημασία στη φράση “ριζοσπαστική σκέψη”.

Άλλωστε διακρίνει κανείς το ταλέντο του τζέστερ να μην εξαρτάται από ο,τιδήποτε υλικό (μερικοί τζέστερς ζούσαν για εβδομάδες χωρίς φαγητό-δείγμα σαολινικής πειθαρχίας στην καρδιά της ευρώπης και μάλιστα σε μια περιόδο που ανατολικές θρησκείες, φιλοσοφίες και τέχνες ήταν απόκρυφες ) και να μην προσκολλά σε συγκεκριμένες, ακλώνητες αντιλήψεις παρά να αυτοκαταστρέφεται ο ίδιος και οι κοσμοθεωρίες του όταν συνειδητοποιούσε ότι δεν ισχύουν πλέον.

Είναι ιστορικά καταγεγραμμένη η κατάργηση του θεσμού των βασιλικών γελωτοποιών στη Γαλλία ακριβώς με το συμβάν της Γαλλικής επανάστασης, πράγμα διόλου τυχαίο.

Την ίδια περίπου εποχή, στην Αγγλία, οι βλάσφημες,αντι-χριστιανικές παραδόσεις (μέσα σε αυτές και οι βασιλικοί γελωτοποιοί) πεθαίνουν με την επιβολή του Καθολικισμού.

Το ίδιο και στην Ορθόδοξη Ρωσσία...

Στη Γαλλία η κατάργηση του θεσμού δεν είχε την βάση της στον αναθεματισμό του από τον Χριστιανισμό.

Αντίθετα, στη Γαλλία, μία ομάδα γελωτοποιών κατάλαβαν το πόσο είχαν συμβιβαστεί ο ρόλος τους και οι αρμοδιότητες του ώστε θεωρείται ότι αποτέλεσαν και οι ίδιοι μέλη της επανάστασης κατά του βασιλιά και όλων όσων πρέσβευε ο ίδιος και η βασιλική αυλή.

Πρωτεργάτης ,δε, της απελευθερώσης τους από την ίδια συμβιβασμένη φύση τους και επακόλουθα από τα δεσμά της βασιλείας, θεωρείται ο επίσημος βασιλικός γελωτοποιός που ύστερα από την επανάσταση στο Παρίσι, τα ίχνη του χάθηκαν μέσα σε θρύλους και χαοτικά κείμενα και ιστορίες ανα τον κόσμο...


Αυτή είναι η ιστορία του....

Αυτή είναι η ιστορία της τελευταίας παράστασης στην Γαλλική βασιλική αυλή....

Και του τελευταίου καρναβαλιού στην βασιλική Γαλλία...


http://www.youtube.com/watch?v=MKk1u5RMTn4

Το νερό και το αλάτι

Πρίν κάμποσα χρόνια, ο βασιλιάς της αυτοκρατορίας είχε ένα γιό, όχι πολύ ευγενή. Γενικά αυτό το παιδί έκανε ό,τι του ερχόταν στο ξεροκέφαλό του και είχε ένα τεράστιο κουσούρι που είναι ανεπίτρεπτο όταν τρέφεις ελπίδες να γίνεις βασιλιάς και να ηγηθείς ενός λαού.Έλεγε μόνο την αληθεία... Από μικρός, ό,τι μαλακία και να έκανε,την παραδεχόταν με στωική ειλικρίνεια και γενικά ό,τι σκεφτόταν το πέταγε.
Ο βασιλίας είχε βγάλει τον καρκίνο με αυτό το παιδί και είχε βαλθεί να τον παντρέψει asap με την κόρη του φεουδάρχη της Σνομπερίας ,που ήταν η γεννέτειρα πόλη του βασιλιά, και ήλπιζε πως η σνομπ διάδοχος θα συνέχιζε το δυναμικό έργο του κουρασμένου γέρου και θα έβαζε τα δύο πόδια σε ένα παπούτσι τόσο στον ηλίθιο γίο του όσο και στο λαό που είχε αρχίσει να σηκώνει κεφάλι.
Σε ένα από τα δεκάδες πάρτυ που έγιναν στη βασιλική αυλή τη χρονιά που ο διάδοχος γινόταν 18, η κόρη του φεουδάρχη των Μεταλλάδων (ξακουστής επαρχίας με μεταλλεύματα), μια κοκκινομάλλα 20χρονη ντυμένη στα μαύρα και με κορσέ που είχε ραμμένο το σήμα της Iron Maiden, έκανε την εμφάνισή της ανάμεσα στους κυριλέ καλεσμένους και τράβηξε την προσοχή του μελαγχολικού και μαλθακού πρίγκηπα, που μαγεμένος πήγε να συμβουλευτεί τον γελωτοποιό της πρωτεύουσας (εγώ τότε δεν υπήρχα στο προσκήνιο δυστυχώς)... Ο γελωτοποιός άφησε ένα γέλιο να κάνει αντίλαλο στη μεγάλη κάμαρα που έμενε και σηκώθηκε γεμάτος χαρά να συμβουλέψει τον μελλοντικό βασιλιά...
Του λέει λοιπόν:
"Μιλάμε δηλαδή για καψούρα τρομερή και βγάζω απ' το κεφάλι μου την πρώτη συμβουλή...
Πρώτον, βλέπεις κάτι? Το θέλεις? Το παίρνεις! Ο,τιδήποτε σου στέκεται εμπόδιο το διαολοστέλνεις και πλησιάζεις τον στόχο.
Δεύτερον,πρέπει να μάθεις ότι η πολιτική της αλήθειας είναι κι αυτή μια απάτη και τίποτε άλλο...Αν ήμουν Θεός και έφτιαχνα ένα κόσμο όπου υπάρχει μόνο Αλήθεια, ο κόσμος αυτός θα ήταν ένα απέραντο ΤΙΠΟΤΑ! Μη σπαταλάς το χρόνο σου με ειλικρίνειες... Κανείς δε τη ζήτησε ποτέ πραγματικά.Σίγουρα όλες οι γυναίκες και οι ιδεαλιστές θα σου πουν ότι την αναζητούν αλλά αν την έψαχναν πραγματικά φανατικά, θα την είχαν βρεί. Ο καθένας θέλει να ζεί το παραμύθι του και το όνειρο του.Άλλοι έχουν το θάρρος να βρίσκονται όσο περισσότερο γίνεται σε επαφή με την πραγματικότητα αλλά ακόμα και αυτοί δεν αποχωρίζονται τις επιθυμίες τους, τα όνειρά τους ή τις ψευδαισθήσεις τους. Αν δεν επιθυμούσαμε και αν δεν ζούσαμε σε δικούς μας κόσμους δε θα επιδιώκαμε ποτέ να αλλάξουμε τον "πραγματικό" κόσμο. Αν Κανένας δεν επιδιώκε τίποτε, δε θα γινόταν τίποτε ενδιαφέρον. Το σύμπαν θα ήταν ένα τεράστιο και ταυτόχρονα απειροστά μικρό ΤΙΠΟΤΑ που δε θα άλλαζε ποτέ γιατί δε θα υπήρχε ΤΙΠΟΤΑ για να αλλάξει...
Ζήσε μέσα στο χάος και στην αβεβαιότητα...Μην σκας για ό,τι δεν μπορείς να ελέγξεις.Πήγαινε σε αυτή την κοπέλα. Και μίλησε της όπως δε της μίλησε ποτέ κανείς. Κάντης το καλύτερο μαγικό κόλπο,κάντην να σε ερωτευτεί ρε μαλάκα, κάντην να ξεχάσει το πόσο ασήμαντη είναι αυτή (και όλοι μας) για το σύμπαν και φτιάξε ένα κόσμο που υπάρχει μόνο για αυτήν. Κάνε αυτό που φτιάχτηκες να κάνεις και μην μετανιώνεις για τίποτα.
Είσαι ένας άντρας,γαμώ το κέρατό σου. Κάθε ιστορία που αναφέρει άντρες άξιους για πρότυπα, κρύβει μία γυναίκα και αυτή η ιστορία περιγράφει το πως ο άντρας άλλαξε ένα κομμάτι του κόσμου για χάρη της... Οι γυναίκες είναι το soundtrack της ζωής, το σκηνικό για να γίνουν ιστορίες,πόλεμοι και ανακαλύψεις. Οι άντρες είναι όμως οι πρωταγωνιστές και έχουν το βάρος να δώσουν μια καλή ιστορία στις επόμενες γενίες! Οι γυναίκες μπορεί να είναι το ΑΛΑΤΙ, αλλά εμείς είμαστε το γαμημένο ΝΕΡΟ!
Προχώρα με attitude και μη κωλώνεις, καυλιάρη μου."
Αυτά είπε ο γελωτοποιός και κάθησε στον θρόνο του χαμογελαστός και άρχισε να χτυπιέται με κάτι εκωφαντικά τραγούδια που του δωσαν οι μεταλλάδες, μπροστά στα έκπληκτα μάτια του πρίγκηπα,που το βλέμμα του πρόδιδε μια οργασμική χαρά.Ο πρίγκηπας άρχισε να περπατάει σε slow motion αποφασισμένος να πετύχει το σκοπό του...
Η ιστορία αυτή τελειώνει (ή μήπως αρχίζει?) με τον πρίγκηπα να παντρεύεται την πριγκήπισσα παρά τις αντιρρήσεις του βασιλιά ,οπότε ο άσωτος υιός αποκληρώνεται και πάει να ζήσει στην επαρχία των Μεταλλάδων,όπου προξενεί πολλά προβλήματα στην κεντρική εξουσία. Ένα ωραίο πρωί, ένας μεγάλος αριθμός ταγμάτων φυγής του βασιλιά καίει την πόλη των Μεταλλάδων και σκοτώνει την πριγκήπισσα στην κεντρική πλατεία για παραδειγματισμό. Ο αποκληρωμένος πρίγκηπας έχει χαθεί στην αναμπουμπούλα και το μόνο που βρίσκεται σώο στο καμμένο παλάτι του ειναι ένα τραπουλόχαρτο μπαλαντέρ και ένα μήνυμα στον τοίχο:

"The Kingdom of Truth is the Kingdom of Nothing
The Jester is Chaos, is the water of life..."